Czy jestem gejem?

Chimera

2011-10-11T19:16:00.000+02:00

Od kilku dni jestem trochę zmieszany. Zacząłem się zastanawiać nad swoim postępowaniem. Chyba coś ze mną jest nie tak. Skąd te przemyślenia? Otóż zamieszkał ze mną w pokoju mój przyjaciel, z którym znamy się… można powiedzieć od piaskownicy. Jest to rozwiązanie tymczasowe – za tydzień przeprowadza się on do swojego mieszkania.

Od początku obawiałem się trochę życia pod jednym dachem. Dwa silne charaktery na kilkunastu metrach kwadratowych 24 godziny na dobę nie może przynieść nic dobrego. I nie przyniosło…

Ogólnie od zawsze zdawałem sobie sprawę, że mam delikatnie mówiąc trudny charakter. Jak każdy mam jakieś swoje nawyki oraz zachowania, których nie akceptuję. Odkąd się tylko wprowadziłem do mieszkania, ogarniały mnie negatywne emocje. W pokoju, w którym już od kilku dni zamieszkiwał Tomek (tak ma na imię) leżały niechlujnie porozrzucane ubrania, a całe mieszkanie po prostu się lepiło. Przymknąłem na to oko. Rozpakowałem się, posprzątałem, następnie opiliśmy nowe lokum.

Niestety z każdym dniem było coraz gorzej. Atmosfera stawała się coraz bardziej napięta ze względu na różnice charakteru. Coraz częściej coś mi przeszkadzało, a Tomasz nie widział problemu. Coraz częściej dochodziło między nami do różnych nieporozumień. Wydaje mi się, że wisząca w powietrzu ciężka atmosfera musiała w końcu doprowadzić do swego rodzaju wyładowania. No tyle, że stało się to w najmniej oczekiwanym momencie.

Poszliśmy wczoraj ze znajomymi na imprezę. Finał był taki, że mój przyjaciel zachował się nie w porządku w stosunku do mnie (nie chcę opisywać dokładnie tej sytuacji). Zrobił ze mnie idiotę przed znajomymi, wśród których znajdował się również chłopak, na którym (chyba?) mi zależało. Nie była to jakaś wielka rzecz. Pozorna błahostka, ale boli.

Ogólnie wróciliśmy do domu o różnych porach i odkąd tutaj przyjechał nie odzywamy się do siebie. Nawet teraz siedzimy w jedynym pokoju, na jednym łóżku ze słuchawkami na uszach, chowając swoje twarze za ekranami laptopów. Oczywiście patrząc na to z boku powinniśmy sobie cała tą sytuację wyjaśnić. Postanowiłem jednak, że tym razem ani nie wyciągnę pierwszy ręki, ani nie puszczę tematu w niepamięć.

Nie wiem jak sytuacja się potoczy. Znamy się od kilkunastu lat, wszystko o sobie wiemy, rozumiemy się bez słów. Lecz coś tym razem poszło nie tak. Setki myśli mi przechodzą przez głowę. Zastanawiam się nad swoim zachowaniem, jego zachowaniem, sensem dalszej znajomości… I na tą chwilę nie dochodzę do żadnego wniosku. Nie potrafię sobie jednak wyobrazić sytuacji, w której mielibyśmy się do siebie nie odzywać.

Wychodzi rzecz, o której byłem przekonany od zawsze – nie mogę zamieszkać pod jednym dachem z bliską osobą. Nieważne czy jest to przyjaciel czy chłopak. Mój chimeryczny charakter 24 godziny na dobę niszczy wszelkie relacje. Cóż pewnie trochę sobie jeszcze o ty pomyślę.

Nie wystawię się na aukcję!

2011-09-17T22:39:00.000+02:00

Mój zawód do związków trwa. Coraz bardziej przyzwyczajam się do bycia singlem. Odkąd tylko rozpoczęło się moje życie towarzyskie ktoś przy mnie był. Teraz pozostali oddani przyjaciele, na których zawsze mogę liczyć. Oczywiście przyjaciele wszystkich moich potrzeb nie zaspokoją. Mimo wszystko coraz bardziej się przyzwyczajam do zaistniałej sytuacji... A może właśnie zaczyna mi kogoś brakować skoro mam potrzebę napisania o tym?

Jak poznać bliskiego przyjaciela lub chłopaka (to już brzmi bardziej poważnie)? Chyba odpowiedniej recepty nie ma. Do tej pory osoby, z którymi byłem w związku poznawałem w realnym życiu, najczęściej zupełnie przypadkowo. Portale randkowe kojarzą mi się raczej z przelotnymi znajomościami (wiem, że tak nie zawsze jest, ale ja mam takie doświadczenia).

Mój przyjaciel chyba wierzy w moc pewnego znanego zapewne większości portalu randkowego na "f". Potrafi siedzieć tam całymi dniami i przeglądać, przeglądać, przeglądać. Ostatnimi czasy przeglądałem razem z nim te wszystkie profile. Doszedłem do wniosku, że ja aktywnego konta sobie tam nie założę. Dlaczego?

Portale randkowe już samą budową budzą we mnie skojarzenia (wydaje mi się, że nie tylko ja mam takie odczucia) z pewnym internetowym serwisem aukcyjnym. Wypełniamy interesujące nas parametry, najbliższą lokalizację. Oczywiście swój "towar" musimy jak najlepiej wyeksponować. Strzelić dobre zdjęcie, na którym wyglądamy możliwie jak najlepiej, napisać błyskotliwy opis. Mile widziany jest wzrost powyżej 180 oraz niska waga. No chyba, że jesteśmy lub szukamy typu mięśniaka...

To chyba nie jest miejsce dla mnie. Nie mówię, że potępiam portale randkowe oraz ich uczestników. Po prostu nie umiem się tam odnaleźć. Wydaje mi się, że nie da się tam uniknąć powierzchowności. Oceniamy kogoś po zdjęciach czy cyferkach. Wiem, że poznając kogoś w realu nigdy nie byłbym taki surowy w ocenach jak wtedy, gdy przeglądam anonse innych chłopaków. Większość z nas powtarza jak mantrę "wygląd nie jest najważniejszy". OK. Może nie jest, ale obserwując siebie i znajomych wydaje mi się, że jest on przepustką do ewentualnej bliższej znajomości.

Wspomniałem wcześniej o opisie. Ten aspekt również wymaga głębszego omówienia. Ja pomijam błędy, jakie się tam znajdują. Mi też się zdarza walnąć błąd stylistyczny, a czasami nawet ortografa (najwięcej wątpliwości budzą wszelkie zrosty). Momentami jednak, gdy czytam to, co jest tam napisane to bolą mnie zęby. Treść pozostawia również dużo do rzeczenia... Ale chyba już nic nie rzeknę. Po prostu póki co na założenie konta gotów nie jestem. Kropka.

P.S.: Życzę powodzenia wszystkim singlom szukającym. Pamiętajcie, że już niedługo zaczyna się rok akademicki i w większych miastach rozpocznie się wzmożony ruch. Wiecie, co mam na myśli.

P.S. 2: I tak pewnie ostatecznie to konto założę ;).

Prywatność w sieci

2011-09-13T21:06:00.000+02:00

Wśród homoseksualistów (oczywiście nie wszystkich) często przez wszystkie osoby odmieniany jest czasownik "dyskrecja". Umiejętność milczenia wymagana jest od innych z różnych przyczyn. Może to być chęć utajenia swojej orientacji seksualnej, działalności seksualnej na tzw. "boku" lub kompilacja obu tych czynników.

Nasze dane osobowe leżą dzisiaj na ulicy... w sumie nie - jest znacznie gorzej! Znajdują się one gdzie indziej i nawet nie trzeba się po nie schylać. Mowa oczywiście o naszej działalności w internecie. Wnioskując po tematyce bloga zapewne spodziewacie się, że mam na myśli portale branżowe... Nic bardziej mylnego.

Ostatnio miały miejsce w moim życiu dosyć dziwne zdarzenia. Kiedy wszedłem na swoje konto na facebooku zobaczyłem, że otrzymałem nową wiadomość. Adresatem była jakaś fikcyjna postać. Nick użytkownika nawiązywał do organizacji neofaszystowskiej. Wiadomość miała związek z moją orientacją seksualną. Skonstruowana była jednak tak, iż nie można jej było uznać w świetle prawa za groźbę (z podrywem też nie). Dzień później otrzymałem SMS (numer nieznany) sformułowany w sposób podobny.

Na początku tajemnicze wiadomości wywołały lekkie zaniepokojenie. W końcu ktoś nie nastawiony pokojowo znał moje imię, nazwisko, zapewne także miejsce zamieszkania. Po kilku minutach uspokoiłem się jednak. Po prostu wiadomości te zignorowałem, co dało efekt zadowalający.

Muszę przyznać, że sytuacja ta dała mi dużo do myślenia. Zacząłem od ustawień prywatności zablokowałem dostęp do mojego profilu osobom trzecim. Dzisiaj nie ma odzewu ani spod tajemniczego numeru telefonu jak też profilu. Podejrzewam, że chciał mnie przestraszyć pewien fatalnie zauroczony osobnik. Najważniejsze chyba w takiej sytuacji to zachować zimną krew. Chyba, że wiadomość ma charakter groźby lub szantażu... wtedy polecam powiadomić odpowiednie organy ścigania. I dbajmy odpowiednio o swoją prywatność w Internecie. :)

Po długim milczeniu...

2011-09-13T20:52:00.000+02:00

(...) chciałbym powitać i przeprosić wszystkich, którzy tutaj zaglądali mimo przerwy, którą pozwoliłem sobie zrobić. Na czas wakacji zdecydowanie mniej czasu spędzałem przed komputerem. Wydaje mi się, że poczyniłem wiele nowych obserwacji i doszedłem do kilku ciekawych wniosków, którymi się podzielę tutaj z wami.

Muszę przyznać, że bałem się trochę wchodzić na bloga. Obawiałem się, iż stał się on martwą stroną. Osiemnaście dni temu sprawdziłem swoją blogową skrzynkę i okazało się, że znajdują się wiadomości od osób tu zaglądających, a pod artykułami pojawiały się coraz to nowe komentarze.

Przerwa od pisania była mi chyba potrzebna. Chciałem poukładać sobie w głowie pewne sprawy z przeszłości. Miałem sporo przyjemnych sytuacji, ale i tych przykrych nie brakowało. Swój "powrót" rozpocznę od mało nieciekawej historii, która mi się ostatnio przytrafiła. Mam nadzieję, że nikogo nigdy coś takiego nie spotka. A jeśli spotka lub spotkało uspokoi go mój wpis. Zresztą wkrótce zamieszczę posta, to sami zobaczycie.

Trzymajcie kciuki za moją e-wytrwałość.

Cornelio :)

Związki partnerskie

2011-06-19T01:38:00.000+02:00

Temat związków partnerskich jest zagadnieniem powracającym w mediach co jakiś czas... Politycy chcący przypodobać się młodym, otwartym wyborcom oraz mniejszościom seksualnym mamią nas obietnicami o przeforsowaniu ustawy ułatwiającej życie nie tylko gejom.

Źródło: http://wyborcza.pl/0,115313.html?bo=1

Możemy mieć różne poglądy na temat adopcji czy zawierania małżeństw przez pary homoseksualne... Jednakże nie powinniśmy mieć wątpliwości, że związki partnerskie zdecydowanie ułatwiłyby życie codzienne par homoseksualnych (i nie tylko). Ów ulepszenie wynikałoby z poprawy sytuacji prawnej (o której pisałem niedawno).

Na stronie "Gazety Wyborczej" można popisać apel do Marszałka Sejmu o skierowanie projektu Ustawy o związkach partnerskich do pierwszego czytania:

http://wyborcza.pl/0,115313.html?bo=1

W uzasadnieniu czytamy:

"(...) Lesbijkom i gejom ustawa dałaby jedyną możliwość zawarcia formalnego związku. Usunęłaby dyskryminację, która sprawia, że nie mają równych praw opieki nad chorym partnerem, pochowania zmarłego, dziedziczenia wspólnie wypracowanego majątku na takich prawach jak małżonkowie, odmowy zeznań przeciwko najbliższej osobie, wspólnego opodatkowania itd.

(...) Nieformalne związki są faktem, którego państwo nie powinno lekceważyć. Ignorowanie ważnych potrzeb społecznych byłoby działaniem nieracjonalnym. Zauważyła to już większość państw członkowskich Unii Europejskiej".

Oprócz tego, że namawiam do podpisania apelu, którego fragmenty wyżej zamieszczam, namawiam do głębszej refleksji nad problemem. Nie dajmy sobie wmówić, że związki partnerskie są równoznaczne z małżeństwem. Aktualny stan prawny stawia nas gejów na pozycji straconej. Nadszedł czas by to zmienić.

Patrząc na problem realistycznie można stwierdzić, że jeszcze przez długi czas projekt nie przejdzie. Pozorne poparcie wyrażane przez niektórych polityków PO i SLD są tylko obietnicami uwarunkowanymi trwającą już kampanią wyborczą. Warto jednak sprawę nagłaśniać i popierać takie inicjatywy. Być może da to do myślenia politykom i ludziom nie dostrzegającym problemów mniejszości seksualnych!

Ciągła chęć zmiany

2011-06-18T18:06:00.000+02:00

Chyba jestem zbyt sentymentalny. Przekonuję się o tym zawsze, gdy kończy się jakiś etap w moim życiu. Po zdanej maturze wyjechałem na studia i żal mi było znajomych z liceum. Po obronie licencjatu (który zawzięcie ostatnio pisałem) planuję kolejną zmianę. W związku z tym, pojawiają się na każdym kroku sentymenty - kiedy podążam ulicami zamieszkanego od 3 lat miasta, kiedy widzę na stronie internetowej ogłoszenie informujące, że mój pokój jest do wynajęcia. Najgorzej jest jednak wtedy, gdy pomyślę o tej garstce najbliższych mi osób...

Jest jednak coś silniejszego niż sentyment czy przyzwyczajenie do miejsc i osób. Pragnienie ciągłych zmian. Nie umiem osiąść na stałe w jednym mieście, w jednym mieszkaniu. Ba! Wierzę w wpływ otaczającej przestrzeni. Nie wiem czemu, ale w przeprowadzce do nowego miasta zawsze pokładam wiele nadziei. Nadziei, że zmienię swoje życie na lepsze, może w końcu znajdę tego jedynego.

Myślenie to jest trochę naiwne. Jednak muszę przyznać na krótką chwilę działające. Zmiany dają nam poczucie, że możemy "zacząć wszystko od nowa". Powstaje takie złudne wrażenie, iż problemy zostały gdzieś za plecami. Czasami jednak takie złudzenia są potrzebne. Zwłaszcza w tak zwariowanych i niestabilnych czasach...

W każdym razie solidaryzuję się ze wszystkimi, którzy nie mogą się odnaleźć w świecie ;)

Granice dobrego smaku

2011-06-04T01:35:00.000+02:00

Ostatnimi czasy bardzo często się dziwię ludzkim zachowaniom. Wiele w życiu widziałem i wiele doświadczyłem. Zawsze powtarzam, że w życiu to mnie już nic nie zaskoczy. A jednak! Każdego dnia czuję się co najmniej zażenowany ludzkimi postawami, a już najczęściej tym, co mówią. Dzisiejszy wpis będzie poruszał pozornie wiele kwestii. Mi jednak chodzi o to, by skłaniał do refleksji na temat granic dobrego smaku. Być może sami na co dzień mówimy kilka słów za dużo, co wywołuje zażenowanie, które później owocuje wpisem na czyimś blogu ;).

Temat, którym dzisiaj się zajmę przyszedł sam do mnie do pokoju. Kiedy siedziałem nad rozłożonymi notatkami (tak, czas sesji) wpadł do mojego pokoju współlokator. Oficjalnie nie jest on gejem. Aczkolwiek mój gayradar + inne przesłanki mówią co innego... nieważne nie o tym mowa. W każdym bądź razie wchodzi z małym pudełeczkiem. Mina zadowolona, wręcz dumna. W ogóle to ci się jeszcze czymś nie pochwaliłem - słyszę podniesiony ton. Podnoszę głowę znad notatek. Kolega pokazuje mi nową kolekcję bardzo drogich perfum (nie będę robił reklamy). Powąchałem, pochwaliłem (choć nie do końca były w moim guście). Póki co OK.

Oddając flakon jednak usłyszałem: Zaznaczam, że za nie sam nie zapłaciłem, a dostałem. Po prostu w tym momencie mnie zamurowało. Po co mi była ta informacja do szczęścia? Odkąd mieszkam z moimi znajomymi od początku słyszę o niejasnym romansie tego współlokatora, który jednocześnie podkreśla, że on za nic nie płaci. Nie interesuje mnie czy to sponsoring, czy to miłość osładzana prezentami. Nie oceniam takich rzeczy, lecz uważam, że opowiadanie o tym z dumną miną przed znajomymi (nie przyjaciółmi) przekracza granicę dobrego smaku. Dodatkowo to samozadowolenie bijące z twarzy i tonu głosu - niesamowite!

Rzeczywiście jest czym się chwalić i z czego być dumnym? Może jednak o swoich osobistych sukcesach (!?) czasami nie opowiadajmy i nie wprawiajmy w zakłopotanie ludzi znajdujących się w pobliżu ;).

Fatalne zauroczenie

2011-06-02T00:49:00.000+02:00

"Fatalne zauroczenie" kojarzy nam się z nieszczęśliwą lub niespełnioną miłością czy źle ulokowanymi uczuciami. Jeżeli "fatalne zauroczenie" dopada nas, bądź osoby nam bliskie czujemy smutek, żal, solidaryzujemy się z "ofiarą" nie szczędząc soczystych inwektyw "winnemu" odrzucającemu zaloty.

Oczywiście "fatalne zauroczenie" może mieć różne wymiary i objawy. Chciałbym jednak spojrzeć na problem z perspektywy tego "złego", wywołującego te okropne uczucia, ponieważ może się okazać, że taka osoba również nie ma lekko (a może gorzej).

Kilka miesięcy temu zakończył się najpoważniejszy do tej pory związek w życiu. Mimo dość młodego jeszcze wieku staż można było liczyć w latach, więc całkiem nieźle. Różnica charakterów spowodowała, że niestety nie byliśmy w stanie z moim wówczas chłopakiem dłużej ze sobą być. Relacja ta była destrukcyjna dla obu stron, więc po wielu perturbacjach w końcu rozstaliśmy się definitywnie. Oczywiście według mojego ex winny wszystkiemu byłem ja, choć on podjął ostateczną decyzję, ale to nieważne.

Przechodząc do tematu. Mój były chłopak co jakiś czas (co tydzień, co dwa) wynajduje jakiś nowy problem. A to, że musimy pozabierać ze swoich mieszkań swoje rzeczy... A to, że dowiedział się, że go zdradzałem (bzdura!). A to, a tamto. Dodatkowo ostatnio wyznał mi, że mnie "nadal kocha, ale nie będzie o mnie walczył bo mnie nienawidzi jako człowieka". Ten cytat jest moim zdaniem kwintesencją fatalnego zauroczenia!

Rozumiem. Można nie pogodzić się z rozstaniem. Można cierpieć (ja też cierpiałem, a może nawet nadal cierpię)! Jednak na Boga! Miejmy godność! Nie wyobrażam sobie wydzwaniać do swojego byłego, robić mu wyrzuty i obnosić się ze swoimi żalami. Wolę zacisnąć zęby i poczekać aż miłość minie, a jeżeli nie minie trudno (wtedy pozostaje jedynie masochistyczne czekanie na śmierć ;).

Moi drodzy, po rozstaniu starajmy się żyć patrząc w przyszłość. Jeżeli wiemy, że nieudanego związku nie da się uratować zostawmy to! Nie utrudniajmy komuś i sobie życia! Jeżeli już musimy cierpieć, to róbmy to z godnością!

Pozdrowienia dla "katów" i "ofiar" "fatalnego zauroczenia". Bądźcie dzielni! ;)

Spółka g. e. j.

2011-05-15T23:18:00.001+02:00

W ostatnim czasie miałem okazję spotkać się z kilkoma znajomymi, z którymi dawno nie miałem kontaktu. Wśród moich starszych kumpli myślących poważnie o tzw. "normalnym życiu" zauważyłem pewną niepokojącą tendencję. Nie mam tu na myśli usamodzielniania się, zakładania rodzin (bezdzietnych) z partnerami, a wspólne inwestycje.

Mam znajomego, który kiedyś zdecydował się, ze swoim niegdyś-chłopakiem założyć wspólnie firmę. Wiązało się to z kredytami, inwestycjami, etc. Na koniec firma padła, chłopak wyjechał zagranicę. Ślad po nim zaginął. Mój biedny, niezapobiegliwy znajomy pozostał z długami i... złamanym sercem.

Z dzisiejszego wpisu płynąć będzie prawda uniwersalna dla wszystkich ludzi bez względu na orientacje seksualne. Z partnerkami, partnerami w interesy wchodzić jest rzeczą bardzo ryzykowną! W miłość do ostatnich dni wierzyć trzeba, lecz na życie należy spoglądać z nutą realizmu.

Temat przyszedł mi do głowy w momencie, gdy mój znajomy wspomniał o kredycie na mieszkanie, na który namawia go jego chłopak. Młodszy od niego mężczyzna snujący poważne plany na życie nie ma oczywiście zdolności kredytowej. Ba! Nie ma nawet pieniędzy by się do owego kredytu dokładać, co nie przeszkadza mu w snuciu poważnych planów na przyszłość. Dodatkowo zaślepiony swą miłością mój znajomy nie dostrzega, iż tamten jest z nim tylko i wyłącznie po to, by czerpać z tego związku korzyści.

Niestety prawo polskie uniemożliwia gejom branie wspólnych kredytów na mieszkanie, a o podziale majątku w razie ewentualnego "rozwodu" mowy nie ma. Dlatego też, pozostaje nam jedynie korzystanie z istniejących przepisów prawnych, by możliwie dobrze się zabezpieczyć.

Oprócz niuansów związanych z przepisami (którymi szczerze mówiąc jeszcze nie miałem okazji przestudiować bo nie musiałem) należy także spojrzeć zawsze na ekonomiczne sprawy trzeźwym okiem, co ściśle powiązane jest z etyką. Osobiście wierzę w związki, w których występują dysproporcje między partnerami w zasobach finansowych, lecz warto zawsze spojrzeć, czy nasz partner nie jest "jemiołą"... Nie piszę tego, by siać niepotrzebne ziarno niepokoju, ale warto uważać! Patrzmy na wszelkie finansowe zobowiązania z partnerem z ograniczoną odpowiedzialnością (z. o. o.).

P.S: Przepraszam za tak długą nieobecność - masa spraw na głowie.

Święta, święta!

2011-04-23T13:20:00.001+02:00

Bez względu na to czy jesteśmy praktykującymi katolikami, ateistami czy agnostykami zazwyczaj bierzemy udział w rodzinnym celebrowaniu świąt. Zasiadamy wspólnie do stołu, zajadamy święconkę i nie tylko (ogólnie to przede wszystkim jemy). Oczywiście przy rodzinnym stole nieustannie trwają rozmowy. Jest to w końcu jedna z niewielu okazji do wspólnego spotkania, a do tego trzeba przyznać, że stosunkowo przyjemna (ale co, kto lubi).

Kiedy skończą się już wszystkie niezobowiązujące tematy zaczynają się te bardziej osobiste. Może to być dosyć koszmarny czas dla nieujawnionego homoseksualisty. W końcu jakaś ciocia lub dziadek pytają: A masz tam jakąś dziewczynę? ewentualnie Zamierzasz zostać starym kawalerem? (wersja dla nieco starszych).

Przy okazji takich rodzinnych pytań przypomina mi się pewna anegdota, którą opowiedziała mi kiedyś koleżanka. Mianowicie pewna stara ciotka na każdym rodzinnym ślubie mówiła do swojej bratanicy: To co ty będziesz następna?. Dziewczyna ta bardzo się tym irytowała, ponieważ nie miała w planach wychodzić za mąż. Po licznych rodzinnych weselach przyszedł w końcu czas na pogrzeb... Dziewczyna stojąc obok starej, natrętnej ciotki zapytała: To co teraz ty będziesz następna ciociu?

Prywatne pytania dotyczące życia związkowo-seksualnego zawsze budziły u mnie zażenowanie. Powinny je kierować wyłącznie osoby, do których mamy odpowiednie zaufanie. Niestety jednak nie da się ich uniknąć chociażby przy wielkanocnym stole. Nawet jeżeli nasi rodzice wiedzą, że jesteśmy gejami, to czasami dla świętego spokoju nie mówi się o tym dziadkom czy dalszej rodzinie i niezręczna sytuacja gotowa.

Jak się bronić przed "niewygodnymi" pytaniami? Ja osobiście zdążyłem przez wiele lat do nich przywyknąć. Zazwyczaj mówię, że nie mam teraz czasu na poważne związki (co zresztą jest zgodne z prawdą), a jeżeli kogoś znajdę to natychmiast powiadomię. W ten sposób ucinam temat, do którego szczerze mówiąc już mam nastawienie obojętne.

Przy okazji tego posta życzę wam wszystkich wszystkiego najlepszego. Spędźcie ten wolny czas jak najlepiej i efektywniej. I bądźcie wyrozumiali dla rodzinki... :)

Seks z narracją

2011-04-21T21:45:00.000+02:00

Generalnie wydaje mi się, że podczas seksu komunikować się powinno wyłącznie za pomocą tzw. mowy ciała. Czuję się conajmniej dziwnie, kiedy mój partner seksualny zaczyna do mnie podczas stosunku mówić czy zadawać zbędne pytania. Wydaje mi się, że rozmowa jest bardzo potrzebna przed, a już na pewno po seksie.

Przypomniała mi się opowieść mojego przyjaciela, który podzielił się ze mną wrażeniami po pewnym niefortunnym zbliżeniu. Jego partner cały czas do niego mówił, były to zdania rodem z pornosa typu: lubisz to? zrobisz to! itp. Ponoć efekt był komiczny, gdyż partner jego miał dosyć specyficzny głos (oczywiście było to odczucie mego kolegi). Te zdania ponoć brzmiały karykaturalnie.

Oczywiście należy sobie zdać sprawę z tego, że niektórzy z nas lubią kiedy podczas seksu się do nich mówi. Mogą to być komplementy (świetny tyłek), wyzwiska (lubisz to suko!) czy po prostu rozmowy niezabarwione treścią erotyczną. Wydaje mi się jednak, że powinno to być ustalone między partnerami czy kochankami... Trochę bym się zdziwił gdyby nagle mój kochanek czy chłopak zaczął mnie w łóżku wyzywać ;).

Należy podkreślić, że wszystko zależy od indywidualnych wymogów. Ja osobiście czuję się nieswojo, kiedy ktoś nagle zaczyna cokolwiek do mnie mówić podczas seksu. Bywa, że brzmi to trywialnie, komicznie, karykaturalnie! Najbardziej zażenowany się poczułem kiedy w sytuacji intymnej zaczął mówić do mnie po angielsku (oczywiście był Polakiem). Wydaje mi się, że takie sytuacje wynikają ze zbyt dużej liczby oglądanych filmów pornograficznych.

W moim odczuciu podczas seksu powinniśmy się kierować "pierwotnymi" zmysłami. Przecież widać, kiedy partner odczuwa satysfakcję. Sygnałami takimi są gesty, jęki, napięte mięśnie oraz wyraz twarzy. Po co zakłócać tą mającą w sobie coś mistycznego sytuację niepotrzebnym paplaniem. Partnera powinno się poczuć zmysłowo i trochę "na oślep", takie odkrywanie jest naprawdę interesujące.

No, chyba, że po prostu kręcą nas narracje i dialogi podczas stosunku... Wtedy jednak chyba powinniśmy pogadać przed o tym z partnerem lub przynajmniej zwrócić uwagę na reakcję jakie towarzyszą odbiorowi naszych słów. Coś co nas kręci nie musi tak samo działać na drugą stronę :).

Model rodziny 2 + pies

2011-04-15T14:27:00.001+02:00

Na całym świecie trwa burzliwa dyskusja dotycząca adopcji dzieci przez pary homoseksualne. Warto wiedzieć, że wiele krajów dopuszcza taką możliwość. W miejscach, gdzie takiej opcji nie ma słyszy się o wynajmowanych surogatkach czy umowach ze znajomymi kobietami. W Polsce prawnie adopcja dzieci jest zabroniona, natomiast projekty legalizacji nie cieszą się popularnością wśród społeczeństwa.

Znam pary homoseksualne, które tworzą normalne rodziny. Wspólne mieszkanie, samochód na kredyt, domek letniskowy oraz oczywiście, a może przede wszystkim wielkie, spajające uczucie. Większość definicji "rodziny" wiąże się jednak z możliwością lub posiadaniem potomstwa. Okazuje się, że przy braku tej możliwości geje rekompensują sobie brak możliwości posiadania dzieci zakupem... psa.

Odwiedziłem ostatnio znajomą parę. Dawno się nie widzieliśmy, więc miałem nadzieję, że dowiem się co u nich słychać itd. Okazało się, że przez 90% czasu wysłuchiwałem o chorobach, prawidłowym rozwoju, urodzie i "inteligencji" Suni, którą moi koledzy sobie zakupili. Wysłuchując tych pochwał dotyczących tego genialnego zwierzęcia stanęły mi przed oczami młode matki chwalące zalety swoich dzieci oraz zwierzające się z ich zdrowotnych problemów.

Jesteśmy gejami, a to niestety uniemożliwia wydanie w sposób naturalny na świat potomka, który pojawiłby się w wyniku miłości dwóch mężczyzn. Wydaje mi się, że niektórzy z nas mimo wszystko odczuwają instynkt tacierzyński, który bywa, że przelewamy na zwierzęta. A może to chęć bycia "normalnym"? Zdarza się, że niektóre pary wstawiają wspólne zdjęcie z psem na portale społecznościowe, które do złudzenia przypominają rodzinne zdjęcia z albumu.

Cóż wspólne obowiązki zwykle jednoczą. Być może pies jest pomocny w spoiwie związku. Zastanawiam się tylko jak wygląda ewentualne przyznanie "praw właścicielskich" w razie ewentualnego rozstania ;).

Męski gej

2011-04-09T19:56:00.000+02:00

Świat stanął na głowie! Podczas, gdy cała moda i styl bycia zmierza konsekwentnie od kilku lat w stronię unisex, wśród homoseksualistów najbardziej chwytliwą cechą jest tzw. "męski wygląd". Mimo, że społeczeństwo polskie staje się coraz bardziej tolerancyjne, staramy się by nasze gesty ubiór i sposób bycia nie zdradziły naszej orientacji seksualnej.

Oczywiście przyczyn tego jest wiele, o czym wielokrotnie tutaj wspominałem. Czy jednak gorączkowe dążenie do męskości, normalności i heteroseksualności nie staje się ostatnio przesadne? Czy naprawdę musimy się wciąż wpasowywać się w ramy, które tożsame są z tymi "normalnymi" i akceptowanymi przez przeciętnego Kowalskiego?

Męski, wyglądający jak heteroseksualista, kobiety na mnie lecą - słowa te pojawiają się coraz częściej na portalach randkowych oraz przewijają się podczas rozmów na czacie. Wśród nas, gejów punktem odniesienia coraz częściej staje się "normalny mężczyzna". Zastanawiam się skąd wynika taki trend... Osobiście moje poglądy dotyczące pozycji homoseksualistów w świecie są raczej wypośrodkowane. Nie uważam, że każdy powinien się natychmiast wycomingoutować, że każdy powinien jeździć na parady, etc. Oczywiście jeżeli ktoś taką potrzebę ma, to jak najbardziej to szanuję i nie oceniam negatywnie.

Tak samo nie jestem za zupełnym odcinaniem się od swojej orientacji i udawaniem mężczyzny w stylu "maczo". Czasami wygląda to karykaturalnie. Zwłaszcza wtedy, gdy po prostu widać, że ktoś jest gejem a stara się kreować przed otoczeniem na hetero samca. Czasami paranoje, polegające na dążeniu do heteronormatywnej normalności przenoszą się także na partnerów. W końcu pokazywanie się "samca" obok osoby modnie ubranej czy mającej "podejrzany" szalik może źle wpłynąć na naszą reputację. Mało tego, wielu gejów kreujących się na hetero krytykuje i absolutnie unika noszenia toreb, ponieważ uważają, że to niemęskie.

W dzisiejszych czasach ciężko jest rozsądzić jak wygląda gej, jak wygląda heteryk. Nie ma jednolitego szablonu! Znam zniewieściałych chłopaków, którzy są hetero i znam mechaników samochodowych będących gejami. Coraz częściej heteroseksualiści ubierają się modnie, chodzą na solarium, do kosmetyczki, etc. Myślenie stereotypowe zupełnie straciło współcześnie sens, przedstawiciele wszystkich orientacji coraz rzadziej charakteryzują się określonymi cechami, a o ich upodobaniach decyduje po prostu popęd seksualny do określonej płci.

Żeby było jasne... Nie krytykuję gejów, którzy są "męscy". Natomiast zwracam uwagę na gejów, którzy tacy chcieliby być lub starają się być wbrew sobie. Czy to naprawdę ma sens? Wydaje mi się, że we współczesnym społeczeństwie znajduje się miejsce dla ludzi reprezentujących różne zachowania, upodobania, etc. Nie ma sensu robić z siebie kogoś, kim się nie jest...

"Miłość" warunkowa

2011-04-07T17:32:00.000+02:00

Poznajemy chłopaka. Odpowiada nam jego charakter, wygląd, podzielamy (lub akceptujemy) jego zainteresowania. Decydujemy się na związek. Mija miesiąc, mija drugi i wszystko jest OK. Po jakimś czasie zaczynają się kłótnie i drobne spięcia.

Wspominając swój ostatni (nieudany) związek doszedłem do wniosku, co tak naprawdę wpłynęło jako pierwsze na pogorszenie relacji... Mój chłopak (teraz były) wymagał cały czas ode mnie zmian. Zaślepiony uczuciem starałem się ślepo zmieniać swoje stare nawyki, lecz w końcu bańka pękła. Zdaję sobie sprawę, że związek wymaga kompromisów, jednak nie zawsze powinniśmy się zgadzać na wszelkie postulaty naszych partnerów.

Nigdy specjalnie nie zabiegałem o uwagę. Wszelkie związki, w których byłem wynikły raczej ze starań moich byłych. Nie piszę tego żeby się przechwalać. Zmierzam do tego, że wiedzieli jaką jestem osobą, jakie mam nawyki, pogląd na świat, etc. Tak jak napisałem na wstępie początki zazwyczaj bywają idealne. Obie strony starają się (o ile im zależy) by ukrywać wady, eksponować zalety. Obie strony także są dla siebie bardziej wyrozumiałe. Przymykamy oko na rzeczy, które do tej pory nie zawsze nam się podobały u innych.

Wyrażając chęć stworzenia z kimś relacji mniej więcej wiemy z kim mamy do czynienia, znamy go (choć oczywiście drugą osobę poznajemy przez całe życie). Najgorsze według mnie zaczyna się wtedy, kiedy zaczynamy sobie stawiać warunki. Chłopak, którego kochałem wymagał ode mnie żebym rzucił palenie, zmienił swoje nawyki żywieniowe, etc. Najgorzej jednak było, kiedy wymagał zerwania kontaktów z przyjaciółmi, których znałem od lat. Mamy do czynienia wówczas z miłością warunkową.

Możemy mówić, że papierosy są niezdrowe, jedzenie nie jest takie ważne, a przyjaciele są "niefajni". Możemy usłyszeć, że wszelkie stawiane nam wymogi są formułowane dla naszego dobra. Tylko dlaczego mamy zmieniać coś, co dana osoba wiążąc się z nami zaakceptowała i doskonale zdawała sobie sprawę, że prowadzimy takie, a nie inne życie. Ja rozumiem, że można wymagać prawdomówności, wierności, ale nie rozumiem dlaczego nagle ktoś chce zmieniać rzeczy, które do tej pory mu nie przeszkadzały.

Pamiętajmy, żeby w związku nie zatracać siebie, swoich nawyków, nie olewać swoich przyjaciół. Niestety często bywa tak, że miłość odchodzi i zostajemy z pewnym życiowym dyskomfortem sami. Wtedy pozostaną nam przyjaciele, papierosy i złe nawyki żywieniowe ;). Warto na początku postawić sprawy jasno i powiedzieć: "jestem taki, a taki, mam takie i takie nawyki i wątpię żeby w tych kwestiach coś się zmieniło". Jeżeli ktoś tego nie zaakceptuje, to nie ma sensu robić niczego na siłę.

Były mojego chłopaka

2011-04-05T20:01:00.001+02:00

„Co było, a nie jest nie pisze się w rejestr” – to infantylne powiedzonko może się sprawdzić co najwyżej w piaskownicy. Nie ma ono pokrycia w rzeczywistości, a szczególnie w związkach! Wbrew pozorom to, z kim był nasz partner jest sprawą dość istotną i wartą zbadania (oczywiście najlepiej żeby nam sam o tym opowiedział). Należy jednocześnie pamiętać, że mogą to być dla naszego chłopaka wspomnienia trudne. Mimo wszystko bądźmy w tej kwestii czujni. Zwracajmy uwagę na to czy i co mówi o byłym, zwłaszcza jeżeli wciąż utrzymują kontakt.

Poznasz przyszłego swego po podejściu do byłego. Sformułowałem sobie taką przewrotną tezę po ostatnim „spotkaniu” z byłym chłopakiem (moja „pierwsza miłość”). Otóż, kiedy spotkałem swojego ex w pewien wieczór na mieście, idącego w towarzystwie znajomych i aktualnego chłopaka ucieszyłem się (dawno go nie widziałem)! Postanowiłem, zatem przywitać się z nim. Dodatkowo dodam, że dawno się z nim nie widziałem, więc byłem ciekaw, co u niego. Ku mojemu zdziwieniu rzucił od niechcenia „cześć” odwracając głowę. Moje zażenowanie spotęgowane zostało tym, że akurat szedłem przez chwilę w tą samą stronę, co on i jego „obstawa”. Cóż nieelegancko ich zignorowałem.

Co mnie zaskoczyło w tym wszystkim? Po pierwsze, rozstaliśmy się w sposób kulturalny bez awantur i zdrad w między czasie. Po drugie, po rozstaniu bywaliśmy wspólnie na imprezach, na których spędzaliśmy wspólnie miło czas bez „zbędnych kwasów” (choć nasze stosunki po rozstaniu w jakiś sposób oziębły – wiadomo). Niewyobrażalny dla mnie jest brak szacunku do byłego, z którym rozstałem się bo po prostu nie wyszło. Myślę, że powinniśmy obserwować zachowanie w stosunku do byłego. W końcu to jutro ja mogę być tym, od którego mój aktualny chłopak odwróci głowę.

Skoro mowa o odwracaniu postarajmy się odwrócić sytuację (nie głowę). Zbyt zażyłe stosunki naszego chłopaka z jego ex mogą również budzić niepokój. Oczywiście utrzymywanie znajomości nie powinno być źle z naszej strony widziane, ale uważać trzeba! Po pierwsze, do byłych ma się zawsze pewien sentyment, o czym kiedyś pisałem. Po drugie, trzeba zwrócić uwagę na to, co nasz chłopak o byłym mówi. Miałem sytuację, w której odnosiłem wrażenie, że jestem lekarstwem na poprzedni związek. Cały czas byłem porównywany do ex. Nieudanego związku nie można leczyć innym związkiem, a już na pewno trzeba unikać sytuacji, w której metaforycznie rzecz ujmując będziemy lekarstwem.

Reasumując, pamiętajmy, że stosunek naszego chłopaka do jego ex może mieć bardzo duży stosunek na nasz związek. Możemy wyciągnąć pewne wnioski na temat naszego faceta po zachowaniu w stosunku do byłego oraz na podstawie tego, jak zakończył poprzedni związek. Czasami mogą one poprawić wspólne relacje lub otworzyć nam oczy na pewne złe cechy naszego mężczyzny.

Ważne słowa...

2011-04-04T14:30:00.001+02:00

„Mowa jest srebrem, milczenie złotem” – tak mawia stare porzekadło. Wydaje mi się, że dzisiaj jest ono już zupełnie zdezaktualizowane. Słowa zarówno pisane jak i mówione docierają do nas zewsząd. Osoby małomówne, „niewygadane” nie mają szansy dostać dobrze płatnej pracy. Trzeba mówić. Cały czas mówić. Nie ważne czy ma to jakikolwiek sens. Najważniejsze to zachować pozory osób elokwentnych.

W tym szybkim, zwariowanym świecie coraz częściej szukamy osób, z którymi nie tylko będziemy „pieprzyć o głupotach”. Mam tu na myśli przyjaciół, partnerów oraz bliskich znajomych czy rodzinę. Przy nich bardziej uważamy na słowa. Z wielką ostrożnością dobieramy każdy wyraz. Nie rzucamy słów na wiatr i nie mówimy nic pochopnie. Nooo chyba, że nie jesteśmy z nimi szczerzy. Dzisiaj chciałbym się zastanowić nad werbalizacją uczuć i pewną „ekonomiką słów”. Może brzmi to na razie enigmatycznie, jednak zaraz wyjaśnię, co mam dokładnie na myśli.

Osobą jestem raczej wygadaną. Staram się jednak „ważyć słowa”. W codziennym życiu próbuję nikogo nie urazić lub nie palnąć jakiejś głupoty. W kontaktach z bliskimi natomiast staram się używać słów ostrożnie. Moja „ekonomika słowa” charakteryzuje się oszczędnością. Kiedy byłem w związku nie umiałem szybko powiedzieć „kocham cię”. Mój pierwszy chłopak czekał na tą deklarację pół roku. Starał się wywierać na mnie nacisk, czuł się z tym trochę nieswojo (ja też, z powodu wywieranego ciśnienia). Kiedy po miesiącu (sic!) zadeklarował swoje uczucia odpowiedziałem milczeniem. Nie byłem gotowy i tyle, a nie chciałem go oszukiwać, ponieważ mimo wszystko mi na nim zależało.

Moje słownictwo związane z uczuciami jest skąpe nawet, kiedy zdecyduję się wyznać tak długo oczekiwane „kocham”. Nie potrafię mówić tego słowa co pięć minut: „tu jest twoja kawa, kocham cię; właśnie zrobiłem siku, kocham cię”. Nie! Nie umiem mówić często „kocham”. Oprócz słowa „kocham” ciężko przychodzi mi słowo „przyjaźń” oraz różnego rodzaju zwroty typu „dobrze, że jesteś”.

Po co o tym piszę? Przecież póki co ten wpis przypomina jakiś bełkot zupełnie nie współgrający z tą „ekonomiką”... Jednak przez ten na pozór chaotyczny wpis wyłaniają się poważne problemy. Moje nastawienie, które nakreśliłem dwa akapity wyżej, oceniane jest zwykle jednoznacznie negatywnie. Często złyszałem, że jestem zimny, nie umiem kochać, etc. Kochać umiem! Jednak dla mnie miłość to jest życie codzienne: pospolite gesty, spojrzenia, które wyrażają wszystko (więcej niż słowa).

Jeżeli, zatem spotkacie chłopaka, który nie mówi „kocham” przypomnijcie sobie ten przypadek. Czasami to nadużywane przez rożnych ludzi słowo nie ma żadnego pokrycia w rzeczywistości. Może w czasach, gdzie „słów się nie waży”, gdzie królują pomówienia, plotki i kłamstwa powinniśmy mądrze używać słów? By, chociaż przed tymi najważniejszymi w naszym życiu osobami miały one jakiekolwiek znaczenie i pokrycie w rzeczywistości. Czy naprawdę warto rzucić na odczep raz dziennie „kocham cię”, bo wymaga od nas tego otoczenie? Czy już naprawdę nie musimy do tego dojrzeć?

Nie idźcie tą drogą!

2011-04-01T08:11:00.000+02:00

Zamieszczanie zdjęć na portalach społecznościowych jest dla mnie zjawiskiem niezwykle fascynującym. Publikowane zdjęcia z egzotycznych wakacji lub na tle odpicowanych samochodów, mimo ich powszechności, nadal wywołują na mojej twarzy uśmiech. Bynajmniej nie wynika to zazdrości... Na portalach randkowych również jesteśmy zasypywani wymuskanymi fotkami. Oprócz wspaniałych widoczków w grę wchodzi (obowiązkowy ostatnio) photoshop oraz... podrobione ubrania znanych marek.

Żeby była jasność - nie uważam, że na ubrania trzeba wydawać kolosalne sumy w luksusowych butikach. Uważam, że mężczyzna może wyglądać seksownie w białym podkoszulku i wytartych jeansach (a może wtedy właśnie wygląda najlepiej!). Zdecydowanie jednak rażą mnie po oczach paski z ogromnymi klamrami i bielizna "wykrzykujące" znane marki, będące tak naprawdę podróbką z Egiptu czy Tajwanu.

Osobiście zawsze staram się wybierać ubrania, które mają minimalne oznakowania lub w ogóle są ich pozbawione. Nie mam nic przeciwko ludziom, którzy ubierają się modnie i chętnie eksponują marki, na które wydają ciężkie pieniądze. Nie popieram jednak "lansu za wszelką cenę" polegającego na kupowaniu tańszych (wcale nie tanich!) podróbek znanych firm.

Przypominam, że kupowanie "podróbek" to współudział w kradzieży. Nabywając podrabiane dodatki czy ubrania okradamy projektanta oraz działamy na szkodę ludzi produkujących je. Falsyfikaty zwykle produkowane są w Azji przy wykorzystywaniu żenująco nisko opłacanych robotników (bardzo często dzieci) pracujących w niemalże niewolniczych warunkach.

Bardzo często widać gołym okiem czy dana część garderoby jest podróbką. Może to doprowadzić do kompromitacji w towarzystwie (wersja dla tych, którzy "bywają"). Nie robi wrażenia? Najeść wstydu możemy się również na lotnisku. Znane firmy od kilku lat starają się walczyć z piractwem - wymogły one na służbach celnych kilkunastu krajów zwracanie uwagi na "firmowe produkty". Celnicy mogą zażądać certyfikatu dołączonego do oryginalnego egzemplarza torby (o takich przypadkach słyszałem) lub sprawdzić jej numer seryjny. Oczywiście sankcja ta dotyczy częściej kobiet, choć mężczyźni również lubują się w torbach znanych firm. Jeżeli sprawdzona rzecz okaże się fałszywa w najlepszym wypadku zostanie zniszczona, a dodatkowo możemy dostać mandat.

Jaki z tego wniosek? Nie imponujmy odbiorcom naszych profili za wszelką cenę! Nie szpanujmy w eleganckich klubach krzykliwymi paskami i t-shirtami. Można się naprawdę dobrze ubrać za rozsądne pieniądze bez uciekania się do podróbek kupowanych podczas wczasów w Egipcie (teraz oczywiście jest to niemożliwe), na bazarach czy aukcjach internetowych. Zamiast "walenia" metkami po oczach wykażmy się lepiej inteligencją, poczuciem humoru lub jeżeli jesteśmy estetami - poczuciem gustu.

Kiedy dziewczyna kocha geja

2011-03-31T00:19:00.000+02:00

Znam wielu gejów. Muszę przyznać, że jest wśród nich sporo wspaniałych i interesujących mężczyzn. Do tego, zwykle oficjalnie są raczej hetero-singlami niż homoseksualistami będącymi w związku lub nie. Nic więc dziwnego, że często my, geje przyciągamy do siebie nie tylko osobników o tej samej orientacji, ale również kobiety. Płeć piękna posiada ponoć pewien dar zwany intuicją. Jak się okazuje ta czasami zawodzi, bowiem zdarza się, że kobiety obierają sobie homoseksualistę na wymarzonego kandydata na męża.

Nie można uznać tego zjawiska za częste, nie mniej jednak takie sytuacje się zdarzają. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że każdy gej miał lub może ma na swoim koncie złamane serce dziewczyny heteroseksualnej, być może nawet o tym nie wiedząc. Takie ekscesy mogą się bardzo różnie skończyć, a wszystko zależy od nastawienia geja i zakochanej w nim kobiety.

Zdawałoby się, że najlepiej w takiej sytuacji postawić sprawę jasno. Nawet jeżeli nie "wyszliśmy z szafy", powinniśmy powiedzieć zalecającej się dziewczynie, że bardziej interesują nas chłopcy. Reakcje na to niestety są różne i z tych, które ja znam... rzadziej pozytywne. Oczywiście słyszałem o kilku przypadkach, w których takie odkrycie kart zostało przyjęte ze zrozumieniem i szacunkiem. Gorzej jednak, jeżeli kobieta po tym co usłyszy zacznie utrudniać nam życie a zrobić może to na sposobów wiele.

Niektóre "zawiedzione niewiasty" chodzą i rozpowiadają wszem i wobec ze szczegółami o nieszczęściu i źle ulokowanych uczuciach. Dotyka to przede wszystkim gejów, którzy nie mają ochoty się ujawniać. Mniej dotkliwą, aczkolwiek nieprzyjemną sankcją jest po prostu obrażenie się i przeżywanie przez dziewczynę życiowej porażki samotnie. Najbardziej jednak przerażającą (chyba dla obu stron) jest wiara w to, że gej się zmieni: Jeszcze będzie dobrym mężem, ojcem, a ja na niego cierpliwie poczekam. Słyszałem o kobietach, które nie przyjmują do wiadomości, że mężczyzna w którym się zakochały (zauroczyły?!) jest gejem. Czekają na niego, licząc, że mu się odwidzi. Po kilku latach zniecierpliwione biorą ślub z innym (zdarza się, że nadal kochając geja).

Co zrobić w takiej sytuacji? Trudno mi powiedzieć. Ja, stając rok temu przed takim wyzwaniem z szafy nie wyszedłem. Jak to wpłynęło na nasze relacje? Unikaliśmy się kilka miesięcy (reakcja na odrzucenie ze strony koleżanki), ale teraz jest OK. Czy czuję się z tym dobrze? Nie! Dlaczego? Bo nie lubię kłamać. Z drugiej strony nie byłem też gotowy na wyznanie prawdy przed osobą, która nie była mi jakoś szczególnie bliska.

Na koniec zastanówmy się skąd w ogóle takie upodobania u kobiet? Przecież mają tą niezawodną intuicję, a czasami wystarczy po prostu dobra obserwacja... Otóż niektóre kobiety nie biorą pod uwagę, że homoseksualizm istnieje. Przy okazji wierzą, że nie istnieje przyjaźń damsko-męska. Natomiast geje towarzystwo kobiet lubią (lub przynajmniej tolerują). I tu koło się zamyka. Gdzie leży błąd? Oczywiście w mentalności społeczeństwa, które za sprawą wszechobecnej nietolerancji funduje wszystkim takie zawody! Otwarte przyznawanie się do swojej płci ułatwiłoby życie wszystkim!

Wiosna na portalach randkowych!

2011-03-29T19:02:00.002+02:00

Coraz dłuższe dnie, wyższa temperatura, przyroda budząca się do życia. Ten niesamowity, optymistyczny nastrój udziela się nam wszystkim. Zrzucamy ciężkie, zimowe płaszcze dodające nam kilogramów, nasza skóra staje się coraz bardziej promienna i zdejmujemy te ciężkie buciory. Coraz częściej zwracamy uwagę na idące za rękę, spacerujące pary oraz oczywiście przystojnych mężczyzn, którzy do tej pory chowali się za kapturami oraz ciepłymi czapkami.

Jeżeli mamy chłopaka możemy z nim spędzać aktywnie czas na powietrzu (niestety w Polsce spacerowanie pod rękę jeszcze popularne nie jest). Jeżeli jesteśmy singlem, to możemy liczyć na towarzystwo znajomych. Jednak otaczająca nas aura często podświadomie daje nam sygnał, że czegoś (z czasem dochodzimy do tego, że raczej kogoś) nam brakuje.

Od kilku lat mojej obecności na portalach randkowych doszedłem do wniosku, że można wyróżnić trzy momenty, w których zwiększa się ruch na portalu randkowym (taka hossa). Pierwszym z nich jest oczywiście początek roku. Wiadomo, noworoczne postanowienia, chęć zmiany, etc. Drugim jest wiosna – ładna pogoda poprawia nam nastrój, a to wpływa na nasze libido, poza tym otaczające nas rodzące się piękno chcemy przeżywać z kimś bliskim. Dodatkowo ładna pogoda daje większe możliwości na tzw. spotkania w plenerze (sic!). Trzecim momentem „poruszenia” jest oczywiście październik, czyli czas migracji studentów. Przybywają do nowych miast i starają się w nich układać sobie życie.

Od około tygodnia można zauważyć „wiosenne przesilenie” na portalu randkowym. Coraz więcej profili jest dostępnych, pojawiają się nowe profile ("kiedyś skasowałem konto, ale tu wróciłem"), a dotychczasowi użytkownicy zmieniają swoje zdjęcia profilowe uatrakcyjniając je nowymi (z niedzielnego spaceru). Cóż… dowodzi to temu, że nadal pozostały nam pewne zwierzęce instynkty, a jednym z nich jest reakcja na pory roku. Ujawnia się również inne ciekawe zjawisko, a mam tu na myśli cykliczność uwarunkowaną nie tylko przyrodą, ale też procesami demograficznymi oraz kulturowymi.

Mogę tylko życzyć powodzenia w szukaniu tego jedynego (lub też nie - co kto woli)! :)

Seks analny pierwszy raz

2011-03-28T22:08:00.003+02:00

Dzisiejszy post skierowany raczej będzie do gejów pragnących rozpocząć swoje "życie seksualne". W internecie brakuje artykułów opisujących przygotowania do "pierwszego razu", z którym mogliby się zapoznać młodzi geje. Nastolatki heteroseksualne mogą się dowiedzieć wielu ciekawostek z licznych opracowań czy zajęć wychowania do życia w rodzinie (na jakim by one nie były poziomie).

Seks analny jest niesamowitym przeżyciem i warto jest się do niego dobrze przygotować. Mam tu na myśli zarówno przygotowanie praktyczne, jak i psychiczne. Wydaje mi się, że większość z nas pamięta swój pierwszy raz. Czasami powracamy do tych wspomnień z sentymentem, dlatego też powinniśmy zadbać, by nic nam nie zakłóciło oczekiwanej przez nas przyjemności.

O seksie analnym pisałem już, kilka tygodni temu, dlatego też by nie powielać informacji zamieszczę link, z którego dowiecie się wielu równie przydatnych informacji: http://czyjestemgejem.blogspot.com/2011/02/seks-analny-lewatywa.html.

OK... Rozpocznę banalnie... Według mnie zanim zdecydujemy się na pierwszy raz powinniśmy znaleźć odpowiedniego partnera. Idealnie, jeżeli będzie to nasz chłopak. Osobiście nie zdecydowałbym się na pierwszy raz z przypadkową osobą, ale tradycyjnie tego nie oceniam. Oczywiście dobrze żeby nasza decyzja była przemyślana, a nie wynikała z nadmiernej ilości alkoholu we krwi, czy spontanicznej chęci zrobienia jakiegoś szaleństwa.

Kolejnym istotnym czynnikiem o którym powinniśmy pamiętać są prezerwatywy, które zabezpieczają nas przed groźnymi chorobami przenoszonymi drogą płciową oraz dają komfort podczas tego typu zbliżeń. Oprócz prezerwatyw warto zadbać o środek nawilżający (tzw. lubrykant). Najlepiej żeby był to środek przeznaczony ściśle do sytuacji (jest ich coraz więcej i są produkowane często przez firmy, które produkują prezerwatywy). Pamiętajmy, że „produkty domowe” mogą nie spełnić naszych oczekiwań – np. nawilżanie oliwką powoduje pękanie prezerwatyw. Ostatecznie naturalnym lubrykantem może być ślina naszego partnera – kwestia gustu. Brak odpowiedniego nawilżenia może doprowadzić do uszkodzenia odbytu lub napletka partnera pełniącego rolę aktywną. Znam przypadki pęknięcia napletka przy seksie analnym i jest to niewątpliwie nieprzyjemne, niehigieniczne, etc.

Pierwszy raz może być bardzo bolesny. Nawet przy zastosowaniu odpowiedniego nawilżenia, dlatego też partner będący w roli aktywnej powinien być bardzo delikatny. Mimo wszystko, jeżeli czujemy, że seks w roli pasywnej jest stworzony właśnie dla nas poczujemy odpowiednią satysfakcję.

Jeżeli zdecydujemy się na seks bez zabezpieczenia pamiętajmy by nie pieścić członka oralnie ze względów higienicznych oraz naszego komfortu. W odbycie mogą się znajdować groźne bakterie, które mogą zagrażać naszemu zdrowiu.

To by chyba było na tyle… Jeżeli o czymś zapomniałem, to być może ktoś jeszcze doda coś od siebie w komentarzach. Wiele przydatnych informacji znajduje się również w linku, który zamieściłem na początku artykułu. Pamiętajmy, by podchodzić do pierwszego razu z rozwagą, zarówno praktyczną jak i psychiczną. Jest to niewątpliwe zdarzenie, które zapamiętamy na całe życie.

Zdrada

2011-03-27T13:08:00.001+02:00

Zdrada nie jest wyłącznie wyróżnikiem patologii w związkach homoseksualnych. Osoby hetero zdradzają równie często. Zastanówmy się jednak, dlaczego to właśnie nas - gejów posądza się o największy odsetek niewierności.

Wśród nas, gejów panuje przekonanie, że przedstawiciele "naszej" orientacji szczególnie często dopuszczają się zdrady. Twierdzenia takie wygłaszane są poniekąd nie bez przyczyny... Nie oszukujmy się - wiele związków rozpada się, ponieważ któryś z partnerów dopuszcza się zdrady! Nie można tego jednak, traktować jako czynnika absolutnego (np. żaden z moich związków nie rozpadł się w wyniku zdrady).

Szlag mnie trafia, kiedy czytam na portalach gejowskich frazemy typu: "Wszyscy geje zdradzają" lub "Żaden z nas nie potrafi dotrzymać wierności". Zgadza się, znam wiele przypadków niewierności. Muszę jednak zaznaczyć, że dotyczą one w niemal równym stopniu par homo i heteroseksualnych. Może zatem, powinniśmy iść dalej i powiedzieć, że: "Wszyscy faceci zdradzają", a nawet "Żaden człowiek nie potrafi uprawiać seksu z jedną osobą do końca życia".

Wiele razy słyszałem od moich znajomych gejów, że zazdroszczą heteroseksualnym przyjaciołom stałych, stabilnych związków, w których nie ma zdrady... Chciałoby się powiedzieć "gówno prawda" (zachęcam do zapoznania się z różnymi statystykami...)! Owa stabilność oparta jest często na wspólnie wziętym kredycie, wykupionym mieszkaniu, naciskach ze strony rodziny czy fakcie posiadania dzieci. Związki homoseksualne nie są z uwagi na ograniczające nas prawodawstwo, zalegalizowane. Nie mamy prawa (a zwykle i chęci) do adopcji. Nie stoi zatem nam nic na przeszkodzie, żeby opuścić partnera, którego zachowania nie akceptujemy. Zazwyczaj (choć trzeba jasno podkreślić, że nie zawsze) odejście któregoś z partnerów ogranicza się w praktyce (nie mówię o zranionych uczuciach) do spakowania walizek i poszukania nowego mieszkania. Nie wiąże się to z rozprawami rozwodowymi, alimentami i podziałem majątku.

Nie powinniśmy zatem twierdzić, że związki heteroseksualne są lepsze, ponieważ mniejszy jest w nich odsetek zdrad. Ogólnie uważam, iż w ogóle nie powinno się wartościować, która orientacja jest lepsza pod jakimkolwiek aspektem. Jak staram się wykazać wszystkie związki mają takie same problemy. Jednym z nich jest zdrada, która jest "problemem globalnym". Na koniec, "ku pokrzepieniu serc" dodam, że znam osobiście gejów, którzy będąc w związkach nie dopuszczają się zdrady. Dlatego też, błagam, nie myślcie i nie wierzcie w to, że wszyscy homoseksualiści są niewierni. ;)

"Wypalenie sypialniane"

2011-03-24T20:58:00.001+01:00

Zgodnie ze stereotypami, które mimo wszystko mają jakieś pokrycie w rzeczywistości, to mężczyźni częściej myślą o seksie i są aktywniejsi seksualnie. Idąc dalej tym tropem, można wysnuć hipotezę, że związków homoseksualnych nie dotyka łóżkowa rutyna i znudzenie, a życie seksualne w takiej relacji jest niesamowicie udane, częste, urozmaicone, etc. Dodatkowo geje, którzy są uważani za osoby niezwykle "otwarte" i tolerancyjne (w końcu kobiety mogą im się zwierzać ze swoich najśmielszych fantazji), zapewne spełniają swoje najskrytsze fantazje, które nie pozawalają im popaść w rutynę.

Oczywiście celowo pojechałem sobie po stereotypach... Okazuje się bowiem, że geje przeżywają takie same kryzysy związane z "wypaleniem sypialnianym". Problem ten nie dotyczy wyłącznie par heteroseksualnych...

Młodzi geje, którzy nie mieli związku z dłuższym stażem oraz osoby heteroseksualne myślą, że związkom tworzonym przez mężczyzn towarzyszy ciągła namiętność w łóżku. Niestety i w związkach homoseksualnych sytuacja często nie wygląda różowo. Codzienna rutyna, praca czy zmęczenie po pewnym czasie odbijają się na aktywności seksualnej któregoś z partnerów. Zazwyczaj "zaniedbywana" strona ucieka w romanse lub sfrustrowana w końcu odchodzi.

Gejów również dopada "sypialniane wypalenie"... i powinniśmy o tym pamiętać. Starajmy się nie zaniedbywać swojego partnera, a gdy czujemy się zaniedbywani rozmawiajmy. Zapytajmy, czy coś go przypadkiem nie trapi oraz gdzie leży przyczyna nieudanego pożycia. Mam tu zarówno na myśli mechaniczny, beznamiętny seks oraz całkowite ograniczenie kontaktów intymnych z partnerem.

Wiem, że seks nie jest najważniejszy (już to często pisałem), lecz mimo wszystko jest istotnym elementem naszego związku, a udany seks poprawia nam samopoczucie. Z drugiej strony nie warto kończyć związku tylko dlatego, że nie jesteśmy usatysfakcjonowani aktywnością naszego partnera. Jeżeli więc widzimy problem, to starajmy się go od razu rozwiązać. :)

Najpierw gej, potem człowiek

2011-03-23T20:10:00.001+01:00

Kategoria "gej" jest najbardziej charakterystyczną jeżeli chodzi o opis osoby homoseksualnej. Może brzmi to trochę niejasno, ale zaraz wyjaśnię o co mi chodzi... Otóż w pracy czy na uczelni, opisując komuś podczas codziennych rozmów (plotek?) osobę, której nasz rozmówca nie kojarzy, a "omawiana postać" jest zdeklarowanym (lub nie) homoseksualistą, to pierwsze słowa opisujące ją to: "gej" (ewentualnie "pedał").

Dlaczego zwracam na to uwagę? Ano dlatego, że homoseksualista, który "wyszedł z szafy" najpierw jest gejem, a później genialnym artystą, świetnym pracownikiem czy szczególnie zdolnym studentem. Przede wszystkim jest gejem!

Kiedyś rozmawiałem ze swoim znajomym na temat coming outu. Stwierdził, że nie ma zamiaru się ujawnić przed wszystkimi, ponieważ nie chce by jego dokonania były oceniane przez pryzmat tego, że jest gejem. Zdziwiłem się, ponieważ jest to chłopak bardzo świadomy tego kim jest i chyba od zawsze pogodzony ze swoją orientacją seksualną. Od tamtego czasu zauważyłem, że rzeczywiście taka zależność istnieje.

W zasadzie sytuacja taka ma miejsce wszędzie... Już wspominałem kiedyś, że osoby publiczne często postrzegane są przez pryzmat tego czy są (a może nie są?) homoseksualistami. Mniej uwagi zwraca się na ich osiągnięcia, a ważniejsze jest to, z kim sypiają (choć w sumie to dotyczy zarówno innych osób publicznych). Wiele razy, gdy w radiu leciała piosenka Eltona Johna lub George'a Michaela słyszałem komentarz: "Wiedziałeś, że on jest gejem?" (w sumie słyszy się je coraz rzadziej bo już chyba nie ma osoby, która tego nie wie). Takie uproszczenia myślowe względem innych pojawiają się także w rozmowach codziennych (zwróćcie na to uwagę). Przyznajcie, że to jest denerwujące! Nie mówi się o osobach heteroseksualnych, że są heteroseksualne...

Takie rozróżnienia wynikają z faktu, że należymy w pewnym sensie do mniejszości, która jest uwarunkowana naszą orientacją. Przede wszystkim jednak wynika to z tabu i braku tolerancji. I tutaj koło się zamyka... tabu będzie istniało dopóki, dopóty geje nie przestaną się ukrywać i otwarcie przyznawać do swojej orientacji. Jednak ten czas przejściowy, który teraz mamy w Polsce warunkuje różne reakcje społeczeństwa, którymi są zachowania agresywne lub opisywane przeze mnie "poczucie sensacji w okół geja".

Związek dwóch pasywów

2011-03-22T21:19:00.002+01:00

Tworzenie stałego związku jest bardzo odpowiedzialnym i wymagającym dużej cierpliwości zadaniem. Wiadomo - zaufanie, związek dusz, niezwalczające się charaktery, namiętny seks, etc. Oprócz tego, związki homoseksualne wymagają od nas odpowiedniego dobrania się w łóżku. Nie mam tu bynajmniej na myśli tematycznych upodobań takich jak chociażby S&M, a bardziej elementarny sposób dopasowania.

Jak pewnie większość z was zdaje sobie sprawę geje w odniesieniu do roli, jakie pełnią w łóżku mogą być pasywni, aktywni lub uniwersalni. Zwykle takie typy określa się w odniesieniu do seksu analnego, w którym to pasyw jest penetrowany przez aktywa. Ewentualnie partnerzy mogą się wymieniać, wtedy mówimy, że są uniwersalni. Rola w seksie jaką pełnimy, może nam sprawiać problemy w związku, w skład którego wchodzi udane (lub nie) życie seksualne.

Z takiego podziału może wynikać pewnego rodzaju utrudnienie. Zazwyczaj my, homoseksualiści uważając się za pasywa, aktywa, czy uniwersalnego podświadomie chętniej randkujemy z kimś, kto będzie nam odpowiadał w sypialni. Jednak co wtedy, gdy zakochamy się w chłopaku, który będzie miał takie same upodobania? Sytuacja jest prosta na portalach randkowych, gdzie zazwyczaj jest kategoria "rola w seksie". Coraz częściej jednak poznajemy swoich chłopaków w klubach lub na meetingach u znajomych, gdzie nie mamy podanych na tacy upodobań osoby, którą jesteśmy zainteresowani...

Oczywiście zawsze można zapytać, ale najczęściej w momencie gdy ktoś nam się podoba, to nie myślimy od razu o seksie lub zakładamy, że skoro nas pociąga to na pewno jest dla nas odpowiedni. Po bliższym poznaniu, kiedy już tą sytuację wyjaśnimy lub się o niej przekonamy w łóżku, stajemy przed poważnym dylematem. Bywa, że decydujemy się na związek z chłopakiem, który pełni taką samą rolę w seksie jak my. Na pozór może się to wydawać piękne (miłość nie zna granic itd.), ale często prowadzi do powolnego rozpadu związku.

W takiej sytuacji możliwości są trzy (ja znam przynajmniej tyle). Pierwszą z nich jest zmiana roli przez jednego lub obu partnerów. Drugą możliwością jest "kombinowanie" - czyli poprzestanie wyłącznie na seksie oralnym lub urozmaicanie życia seksualnego w sposób niekonwencjonalny. Wyjaśniam co mam dokładniej na myśli... Na przykład dwoje aktywów penetrujących swoje pachwiny zamiast odbytu lub dwoje pasywów uciekających się do pomocy wibratora. Trzecią możliwością jest otwarty związek, czyli kochamy się, uprawiamy seks, ale czasami by zaspokoić swoje potrzeby zapraszamy kogoś do trójkąta lub "na boku" zabawiamy się z kimś, kto nas zaspokoi.

Nie ulega wątpliwości, że związek wymaga poświęceń i to często większych niż te związane z seksem. Chciałbym jednak zwrócić uwagę, że złe dobranie się partnerów może tworzyć sytuacje patologiczne w związku, dlatego też warto dobrze przemyśleć wszystkie "za" i "przeciw". Znam garstkę osób, którym się udawało tworzyć udane związki, które nie były "dograne" względem roli w seksie. Niestety większość z nich w końcu kończyła się głównie z tego powodu.

"Leczenie" homoseksualizmu

2011-03-21T12:00:00.002+01:00

Są ludzie (i podejrzewam, że jest ich sporo), którzy twierdzą, że homoseksualizm to "uleczalna" choroba. Z reguły osoby prezentujące takie podejście zarówno w rozmowach codziennych jak i tekstach naukowych powołują się na nauki kościoła katolickiego oraz na interpretacje prawa naturalnego przez tenże kościół pojmowane. Ja nie zamierzam prowadzić rozważań ile jest naturalności (natury?) w homoseksualizmie. Chciałbym się natomiast zastanowić nad sensem "przeorientowania".

W ostatnim poście, który napisałem nazwałem przewrotnie homoseksualizm "zarazą", która rzekomo przenoszona jest przez kulturę masową. Mój post zainspirowany był obraźliwym komentarzem. Dzisiejszy wpis również chciałbym odnieść do innego posta, który zwrócił moją uwagę na pewien problem.

Zanim jednak przejdę do meritum, przytoczę kilka faktów na temat relacji homoseksualizm - choroba. Geje uważani byli w XX wieku za osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne. W roku 1973 Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne wykreśliło homoseksualizm z międzynarodowej listy zaburzeń psychicznych. W 1980 uznano, że homoseksualizm jest zaburzeniem tylko wtedy, gdy osoba czująca pociąg do osób tej samej płci nie może się z tym pogodzić (homoseksualność odrzucana przez ego), a od 1987 zalicza się takie przypadki do kategorii inne zaburzenia seksualne. W 1990 roku również Światowa Organizacja Zdrowia uznała, że żadna orientacja seksualna nie powinna być uważana za zaburzenie. Tyle o historii...

Okazuje się, że do dzisiaj nie wszyscy ludzie potrafią zrozumieć, że gej jest normalnym człowiekiem i nawet jeżeli nie jest normalny, to nie wynika to z naszych upodobań seksualnych. W końcu zbzikować (kolokwialnie mówiąc) każdy może! Wczoraj pod jednym z moich wpisów pojawił się komentarz, który usunąłem, ponieważ nie życzyłem sobie tego typu reklamy na moim blogu. Cytuję:

(...) Można sobie dużo wmawiać i z udawaną mądrością pisać o swoich kilku związkach i kilkunastu romansach, ale kiedy te liczby przejdą w dziesiątki, to przyjdzie moment kiedy zostaje cynizm i depresja. Ale w tunelu zawsze jest światło, tylko trzeba mieć odwagę, żeby zmierzyć się z prawdą, która czasem bardzo boli, ale zawsze wyzwala. Żeby nie być gołosłownym i ogólnikowym: (tu adres strony) radzę przeczytać zanim się zacznie krytykować...

Zgodnie z prośbą autora krytykować pozycji nie będę, gdyż jej nie przeczytałem, ale pozwolę sobie skomentować pewne fakty związane z tym "komentem". Po pierwsze, ja się czuję świetnie, a cynizm i depresja dopada mnie w momencie, gdy ktoś chce zmieniać moje życie na siłę. Po drugie, książka, którą Anonim poleca kosztuje 95 zł! Tutaj muszę wyrazić swoje oburzenie! Czy etyczne jest zbijać kasę na młodych ludziach, którzy nie czują się dobrze ze swoją orientacją tylko dlatego, że nie akceptuje tego otoczenie? Mało tego, ile razy na czacie podłączali się do mnie ludzie, którzy przez piętnaście minut mnie kokietowali, po chwili proponując rekolekcję (oczywiście płatne), które pomogą mi "wyjść z zakrętu"? Wielokrotnie!

Ja nie uważam żebym będąc gejem był na zakręcie! Nie czuję się chory i nie zamierzam korzystać z jakichkolwiek terapii organizowanych przez konserwatywne i / lub religijne organizacje! Rozumiem, że młodzi ludzie mogą się nie umieć pogodzić ze swoimi skłonnościami w wieku dojrzewania, ale uważam, iż jest to spowodowane tylko i wyłącznie brakiem akceptacji ze strony otoczenia. Naciski wywoływane przez owe otoczenie często prowadzą do nieszczęść i patologii czasami kończącymi się samobójstwem (tak, znam takie przypadki). Nierzadko młodzi geje kończą na sesjach u psychiatrów z ciężkimi depresjami. Czy nie lepiej by było żeby wszyscy ludzie się pogodzili z tym, że homoseksualizm TO NIE CHOROBA?! A co za tym idzie NIE TRZEBA GO LECZYĆ, a tym bardziej (nawiązując do poprzedniego wpisu) NIE MOŻNA SIĘ NIM ZARAZIĆ!

Ludzie, którzy piętnują gejów kreują patologie w swoim "normalnym" życiu. Znam kilku facetów, którzy pod wpływem otoczenia ożenili się i spłodzili dzieci... a od czasu do czasu uprawiają seks z mężczyznami. Kto na tym najbardziej cierpi? Dzieci i kobieta? A kto jest winny? OTOCZENIE i Ci wszyscy ludzie twierdzący, że homoseksualizm jest zaburzeniem. Geje, którzy ożenili się nie chcieli być "nienormalni", a ślub był rodzajem terapii i rozwiązaniem "problemu". Nikt nie chce być "nienormalny".... Podejrzewam, że tak samo kończą się terapie i rekolekcje mające "przeorientować" gejów - ślubem i numerkami na boku!

A dla ludzi, którzy chcą zbić kasę na młodych gejach nie akceptujących tego, że są homo, informuję: wszystkie linki propagujące takie treści będą stąd natychmiast usuwane! Pozdrawiam :)

Homoseksualizm - podłoże genetyczne czy "zaraza"?

2011-03-18T13:30:00.023+01:00

Spór często poruszany na przestrzeni ostatnich lat: Gejem się rodzimy czy stajemy? Źródła naukowe z dziedziny psychologii, genetyki, kulturoznawstwa, etnologii, etc. starają się nam odpowiedzieć na to pytanie. Zadają je sobie wszyscy. Rozżaleni rodzice, którzy nie mogą pogodzić się z orientacją syna, młodzi geje oraz badacze wielu dyscyplin naukowych. Temat poruszam nie bez przyczyny. Ostatnio pod jednym z postów (http://czyjestemgejem.blogspot.com/2011/03/gej-ktory-nienawidzi.html) pojawił się poruszający komentarz, który usunąłem w obawie, że może obrazić któregoś z czytelników mojego bloga. Nie mogę jednak o nim zapomnieć, dlatego też postanowiłem wyrzucić to z siebie.

Moim zdaniem nie ma uniwersalnego wzoru na to, w jaki sposób kształtuje się nasza orientacja. Według niektórych psychologów homoseksualistą można się stać w wyniku traumatycznego przeżycia z młodości lub w wyniku zaburzonych kontaktów z ojcem (lub ich braku) - koncepcja taka zgodna jest z twierdzeniami Sigmunda Freuda, twórcy psychoanalizy. Od lat '90 XX wieku pojawiło się wiele publikacji wskazujących, że homoseksualizm ma podłoże genetyczne (m. in. Dean Hamer, Dr Simon LeVay i. in.). Jeżeli się jednak wgłębimy w wyniki tych badań oraz rzetelność pomiarów, to stwierdzimy, że nie dają one jednoznacznej odpowiedzi.

Czy homoseksualizm to zaraza, której
winna jest kultura masowa?

Matki i ojcowie po coming oucie swoich dzieci zadają sobie często pytanie gdzie popełnili błąd. Tradycyjna, katolicka rodzina z zasadami, w której role zgodne są z tymi, powszechnie uznanymi i akceptowanymi. Matka gotująca obiady i ojciec dbający o utrzymanie rodziny. Niektórzy z nas mieli takie wzorce w domu, niektórzy nie, a mimo wszystko młodzi ludzie wywodzący się z różnych rodzin stają się homoseksualistami.

Komentarz, o którym wspomniałem na wstępie został napisany (najprawdopodobniej) przez rozżalonego kumpla, który nie umie pogodzić się z orientacją (biseksualizmem?) swojego kolegi. Zacytuję go (pisownia oryginalna):

Nie przyznam ci racji Cornelio...
Człowiek, którego określiłeś w powyższym temacie jako "Gej, który nienawidzi innych gejów, a dalej "hipokrytą", jest typem człowieka, który czuje odrazę co do swojej orientacji seksualnej i chce się jej pozbyć, poprzez homofobię.

"... nie może pogodzić się z faktem , że urodził się gejem.". Nikt nie rodzi się gejem Cornelio. Orientacja seksualna ludzi kształtuje się pod wpływem zewnętrznych bodźców tj. dzieciństwo, rodzina, idole, głównie całe nasze otoczenie.

Opisze tutaj małą anegdotę. Człowiek, którego znam praktycznie całe moje życie jest normalnym hetero. Ma dziewczynę, kochają się, lubi golnąć i posłuchać dobrego mocnego brzmienia. Pewnego dnia do jego szkoły trafił chłopak, do którego najlepszym określeniem jest słodki lub uroczy...

Mój ziomek podkreślam nie jest homo, ale ten jeden chłopak kompletnie zawrócił mu w głowie. szlag go trafia jak mi o tym opowiada przy kielonie.
Jak nazwałbyś taką osobę Cornelio? Odpowiem za ciebie. ofiarą... Ofiarą tego całego skurwiałego pedalstwa, co się przywlekło z Zachodu w postaci (tfu) metroseksualizmu... Dla mnie homoseksualizm zawsze był wirusem, którego 3eba zwalczać. Wystarczy że kobietom się w głowach poprzewracało z tym całym feminizmem. Już i bez pedałów świat jest zbyt zniewieściały.
Nie zrozum mnie źle, ja jestem tolerancyjny, tylko gejów po prostu nienawidzę z całego serca.

Ogólnie rzecz biorąc wypowiedź ta jest bardzo nielogiczna. Zwraca jednak uwagę na bardzo wiele interesujących aspektów. Zacznijmy od początku... Zdecydowanie autor jest zwolennikiem teorii wskazującej, że gejem się stajemy pod wpływem "bodźców zewnętrznych". Nie wiem czy historia opisana zasługuje na miano "anegdotki", jednakże dostrzegam w niej heteronormatywne postrzeganie rzeczywistości. Wyznacznikiem heteroseksualizmu są tu: "mocne brzmienie" i "picie na umór". Muszę przyznać, że argumenty nie trafiają do mnie bo sam lubię czasami posłuchać mocnego rocka, a o piciu alkoholu nie będę nic wspominał ;).

Kolejny interesujący mnie fragment to postawienie swojego znajomego w roli ofiary. Masakra! Kolega mu zaufał, powiedział mu prawdę o sobie i swoich odczuciach. Wątpię żeby to zrobił dlatego, by ktoś poczuł do niego litość... Nie uważam, żeby biseksualiści, homoseksualiści czy heteroseksualiści byli ofiarami. Są jacy są i nie można tego wartościować! Szlag trafiający naszego Anonima wynika ze strachu i niezrozumienia (tzw. homofobia) zjawiska, jakim jest płeć kulturowa i orientacja seksualna, wynikającego być może z braku wiedzy, a być może z tradycyjnych (katolickich? prawicowych?) poglądów.

Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na postrzeganie homoseksualizmu jako wirusa z Zachodu (sic!) i "skurwiałego pedalstwa" odpowiedzialnego za burzenie norm. Normy są burzone od wielu lat. Półnagie modelki spoglądają na nas z bilbordów, a kobiety coraz chętniej eksponują swoją kobiecość na codzień. Zakładają stringi, pokazują piersi na plażach. Nie jestem tym zgorszony i (nie)stety (?) nie zostałem przez tą "wulgarną" i wszechobecną modę przybyłą ze "zgniłego Zachodu" zarażony heteroseksualizmem.

Najbardziej rozbiło mnie podsumowanie: "jestem tolerancyjny, ale gejów nienawidzę". Nie mam pojęcia czy ktoś sobie zrobił żart zamieszczając ten komentarz, ale nie mogłem pozostać temu obojętny. Muszę przyznać, że ucieszyłem się trochę tym wpisem (nawet jeżeli to była prowokacja, czy robienie sobie tzw. jaj). Bardzo lubię dyskusje i ścieranie się poglądów. Z tymi zaprezentowanymi przez anonima się nie zgadzam (i chyba przekroczyły one trochę granicę dobrego smaku), dlatego też przedstawiam tutaj swoją interpretację! A wszystkim polecam dystans zarówno przy czytaniu, jak i pisaniu podobnych wpisów ;).

Co o tym sądzicie? Homoseksualizm to "zaraza" nabywana w ciągu życia, czy genetyczne uwarunkowanie?

Homobiografie

2011-03-17T16:29:00.001+01:00

Ostatnio trafiła w moje ręce książka o intrygującym tytule Homobiografie: pisarki i pisarze polscy XIX i XX wieku napisana przez Krzysztofa Tomasika, komentatora życia publicznego i członka „Krytyki Politycznej”. Pozycja ta wydana została w 2008 roku i wydaje mi się, że przeszła lekko niezauważona. Wydaje mi się, że powinna ona wywołać poważną debatę w polskiej przestrzeni publicznej. Tymczasem jej fakt istnienia został jedynie zarejestrowany przez lewicujących publicystów.

Książka zawiera szesnaście krótkich notek biograficznych pisarzy i pisarek polskich żyjących w XIX i XX wieku. Tomasik skupia się głównie na orientacji seksualnej bohaterów. Z jednej strony może to oburzać. Dlaczego na tak wybitnych ludzi patrzymy przez pryzmat homoseksualizmu? Otóż wydaje mi się to uzasadnione. Istnieje bardzo dużo źródeł biograficznych opisujących tychże ludzi, w których pominięto „niewygodne” aspekty dotyczące ich życia. Wbrew pozorom może to być bardzo ważne, ponieważ niektóre ich dzieła powinny być interpretowane przez pryzmat tego, kim byli. Niestety do tej pory pomijało się milczeniem życiowych partnerów (lub przelotnych kochanków) mających wpływ na życie i twórczość tych wybitnych jednostek.

Z uwagi na tematykę bloga chciałbym spojrzeć na tę książkę z „gejowskiej perspektywy”. Niektóre persony opisane w książce znane nam są, jako autorzy lektur szkolnych – Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz czy Witold Gombrowicz. Bez wątpienia mniej znani szerszemu gronu pisarze to Karol Szymanowski, Antoni Sobański, Jerzy Zawieyski, Jerzy Andrzejewski, Zygmunt Mycielski, Konstanty Jeleński i Paweł Hertz.

Tomasik w Homobiografiach powołuje się na bogaty materiał źródłowy – listy, pamiętniki oraz wspomnienia. Pokazuje postacie z zupełnie innej perspektywy, niż tej, znanej z podręczników szkolnych. We wstępie pisze: „Postacie, przedstawiane zazwyczaj w sposób pomnikowy, z pominięciem wielu niewygodnych kwestii, zostają tu zaprezentowane ze zwyczajnej, ludzkiej strony. Raczej w szlafroku niż na postumencie. Materiałem dowodowym są cytaty z pamiętników, listów, dzienników”.

Książka ta jest nie tylko ważna dla ludzi interesujących się literaturą polską. Przytoczone fragmenty listów, pamiętników i wspomnień pokazują jak wyglądało życie gejów jeszcze kilkanaście lat temu. Ile się do tej pory zmieniło, a co pozostało bez zmian. Normalne było, że geje żenili się, by sprostać oczekiwaniom otoczenia, mimo, że „na mieście” huczało o ich upodobaniach. Ukazane zostały relacje w związkach homoseksualnych (zazwyczaj młody gej szukał opiekuna wśród tych starszych) oraz w związkach małżeńskich zawieranych „na pokaz”. Dostrzegalne są w przytoczonych fragmentach materiałów źródłowych emocje homoseksualistów, którzy nie zawsze rozumieli siebie i swoje potrzeby. Niepewności, zwątpienia oraz często wyłaniająca się hipokryzja. Każdy z opisanych pisarzy miał inny stosunek do homoseksualizmu, tak jak ma to miejsce w dzisiejszych czasach. Warto dowiedzieć się, jak wyglądało życie geja kiedyś i wyciągnąć wnioski, co się zmieniło, a co pozostało takie same w czasach szeroko pojmowanej wolności, w której żyjemy.

Krzysztof Tomasik, Homobiografie. Pisarki i pisarze polscy XIX i XX wieku, Warszawa 2008, ss. 164.

Ksiądz gej

2011-03-16T17:43:00.002+01:00

Bez względu na stosunek do kościoła katolickiego oraz indywidualnego rozumienia wiary wszyscy zgodzimy się, że księża są ludźmi. Z uwagi na stanowisko, które pełnią wymaga się od nich więcej, niż od tzw. "zwykłych ludzi". Najwięcej kontrowersji zwykle budzi temat dotyczący celibatu, który jest przez osoby duchowne wielokrotnie nieprzestrzegany. Często księża mają drugie życie, drugi dom, w którym mieszka ukochana kobieta z dzieckiem. Wielu (osobiście znam kilku) jest homoseksualistami - mają stałych lub przypadkowych kochanków, a czasami partnerów.

Księża będący gejami lub biseksualistami stają przed podwójnym dylematem moralnym. Nie dosyć, że łamią zasadę celibatu, to jeszcze popełniają grzech sodomiczny zaliczającym się do tych ciężkich.

Kościół katolicki nie potępia osób homoseksualnych (przynajmniej oficjalnie) pod warunkiem, że nie mają one bliskich kontaktów fizycznych z mężczyznami. Od kilku lat do seminariów duchownych mogą być przyjmowani są geje, którzy przezwyciężają swoje skłonności "przynajmniej trzy lata przed święceniami diakonatu".

Księża pojawiają się na czatach i portalach randkowych. Niekiedy otwarcie przyznają się do swojego "powołania", zdarza się jednak, że je ukrywają. Osobiście z osobą duchowną nie spotkałem się nigdy. Wydaje mi się, że skoro ktoś wybrał sobie świadomie swoją "drogę życiową" to powinien dalej w to brnąć lub ewentualnie wybrnąć jeżeli czuje, że zmierza nie we właściwym kierunku. Można "rzucić sutannę" lub seminarium duchowne i zacząć normalne życie. A już najbardziej drażni mnie ta wszechobecna hipokryzja unaoczniająca się w kazaniach krytykujące gejów, wygłaszanych przez homoseksualistów z koloratką...

Tęczowe mieszkanie

2011-03-14T15:40:00.001+01:00

Portale randkowe coraz częściej nie mają charakteru czysto matrymonialnego. Fotografowie poszukują tam modelów, modele fotografów, a przed rozpoczęciem roku akademickiego (choć nie tylko) mieszkania lub współlokatorów. My, geje coraz częściej decydujemy się na wspólne mieszkanie i nie musi mieć to podtekstu seksualnego.

Tęczowe mieszkania wynajmowane są przez gejów i/lub osoby gay friendly. Decydują się na wspólne zamieszkanie, by czuć się swobodnie, móc otwarcie mówić o swoich problemach i nie spotykać się z chłopakiem w tajemnicy (udając, że to kolega). Najczęściej w skład "tęczowych lokatorów" wchodzą studentki i/lub studenci, rzadziej osoby pracujące. Jak to w życiu bywa tego typu mieszkania mają swoje plusy i minusy, o których krótko napiszę.

Olbrzymim atutem jest bez wątpienia poczucie swobody. Możemy zaprosić swojego chłopaka bez skrępowania na noc i nikt nie będzie na nas patrzył źle (no chyba, że to będzie były naszego współlokatora). Znajomi, którzy z nami mieszkają mogą nam służyć pomocną radą w momencie, gdy będziemy mieli problem, którego nie można poruszyć w "normalnym" towarzystwie. Z moich obserwacji wynika, że w takich miejscach odbywają się niezapomniane imprezy tematyczne (np. kicz party, western party), podczas których znajdują się osoby wyłącznie zaprzyjaźnione i tolerancyjne.

Minusy takiego mieszkania są w zasadzie takie, jak i w tych "nietęczowych". Możemy się źle dobrać charakterologicznie. Bywa, że osoby decydujące się na wspólne wynajęcie "tęczowej stancji" nie znają się wcześniej. Wtedy może się okazać, że na przykład któryś z współlokatorów może być nazbyt rozwiązły (codziennie inny kochanek wycierający się naszym ręcznikiem), nazbyt melancholijny (codziennie płacze, ponieważ cierpi po niespełnionej miłości) lub nazbyt rozrywkowy (codziennie inna impreza tematyczna). Oczywiście jest to dużym wyolbrzymieniem. Kto jest studentem ten wie (a kto nie był ten zobaczy), że charakterologicznie niedopasowanie zdarza się na wielu stancjach i w wielu pokojach akademikowych. Dlatego też najlepiej wynajmować takie mieszkanie z osobami, które się zna.

Osobiście nigdy nie mieszkałem w takim tęczowym mieszkaniu, ale znam ludzi, którzy zdecydowali się na taki krok. Nie są to miejsca skrajnie sodomiczne, gdzie wszyscy się między sobą "dymają", tak jak twierdzą niektórzy. Mieszkają tam normalni ludzie, którzy często są dobrymi znajomymi i żyją jak normalni ludzie. Choć muszę przyznać, że często z biegiem czasu wspólna sielanka kończy się jakąś kłótnią, ale nie uważam, że jest to regułą.

Po drugiej stronie ekranu

2011-03-12T18:24:00.001+01:00

Zawieranie znajomości przez internet w ostatnich latach stało się coraz mniej popularne. Przyczyniły się do tego informacje o gwałtach, pedofilach, etc. Wśród gejów internetowe kontakty są nadal niezwykle popularne. Dla homoseksualistów z małych miasteczek czy wsi czaty, fora i portale randkowe są jedynym sposobem zawarcia znajomości z "kimś takim samym jak oni".

Internetowe znajomości zawsze mnie pociągały - tkwi w nich jakieś ryzyko, tajemnica... Chyba tylko w internecie spełnia się to odwieczne dążenie człowieka do zwracania uwagi na to, co ktoś sobą reprezentuje, a nie jak wygląda. W końcu najpierw mamy kontakt ze słowem pisanym, zwracamy uwagę na formułowane zdania, styl i błyskotliwość wypowiedzi. Na podstawie wstępnej rozmowy decydujemy czy chcemy dalej kontynuować tą specyficzną relację.

Angażując się w znajomości internetowe zwykle wyobrażałem sobie, że gdzieś po drugiej stronie monitora siedzi chłopak, który odpowiada wymyślnemu gdzieś przeze mnie ideałowi. Wydaje mi się, że każdy facet podświadomie tak sobie myśli. Wszyscy mamy nadzieję, że osoby mające hasłowane zdjęcia na portalach randkowych odzywające się do nas mają nienaganny wygląd i odpowiadające nam poczucie humoru. Kolorowa, wirtualna rzeczywistość daje nam nadzieję, że być może tym razem, w tak niezwykły sposób znajdziemy tego jedynego.

Często jednak bańka pęka. W końcu dochodzi do wymiany zdjęć, spotkania. Okazuje się, że wizualnie nasz rozmówca nam nie odpowiada, a i charakter jaki prezentował na czacie czy w mailu nie odpowiada rzeczywistości realnej. Warto także pamiętać, że po drugiej stronie może siedzieć ktokolwiek. Może to być ktoś, kto robi sobie z nas żarty lub chce nam zrobić krzywdę.

Osobiście nie miałem jakiś przykrych doświadczeń związanych z zawieraniem kontaktów przez internet. Muszę się wręcz pochwalić, że mam kilku bardzo dobrych znajomych, których poznałem właśnie na czacie lub portalu randkowym. Czasami jednak wspominam tych, z którymi przez dłuższy czas miałem wirtualny kontakt i nigdy ich nie spotkałem. Kontakty takie nagle urywały się. Zastanawiam się co teraz robią, czy są szczęśliwi i dlaczego tak właściwie przestali pisać...

Gej, który nienawidzi (...)

2011-03-11T18:29:00.001+01:00

(...) innych gejów. Przypadek dzisiaj przeze mnie opisany jest raczej marginalny (przynajmniej taką mam nadzieję). Warto jednak przyjrzeć się i takiemu postrzeganiu homoseksualizmu przez naszych "braci" i ewentualnie wyciągnąć odpowiednie w nioski (a może i się pod tym podpisać).

Gej, który nienawidzi innych gejów uważa, że homoseksualizm powinien być ukrywany w czterech ścianach domu (i to najlepiej tylko w sypialniach). Wszelkie nasze marzenia o "równouprawnieniu", kluby gejowskie czy organizacje walczące o prawa mniejszości seksualnych w ogóle nie powinny istnieć. Bardzo długo nie może się pogodzić z faktem, że urodził się gejem. Z czasem to akceptuje, ukrywając się całe życie przed wszystkimi (nawet najbliższymi przyjaciółmi) udając heteryka i wspierając całym sercem heteronormatywizm.

Jeżeli samoświadomość gejów, a co za tym idzie świadomość całego społeczeństwa miałaby zmierzać w takim kierunku, to byłbym poważnie zaniepokojony. Takie postrzeganie kojarzy mi się raczej z zamierzchłymi czasami (powiedzmy XIX wiek), kiedy to z reguły geje ograniczali się do cichych schadzek. Jestem w stanie pojąć niechęć do pewnych zjawisk, które (nie zawsze słusznie) są kojarzone z homoseksualizmem, ale nie wyobrażam sobie jak można po prostu nienawidzić wszystkich "pedałów"! No może z wyjątkiem kilku myślących tak samo oraz partnerów, kochanków, etc., z którymi się spotykają.

Osobiście miałem kontakt z takimi ludźmi. Zauważyłem, że na ich nastawienie wpływały oczekiwanie społeczeństwa oraz rodziny wobec nich. Nie potrafili się pogodzić z tym, że nie staną przed ołtarzem z kobietą, nie spłodzą syna i nie posadzą drzewa. A rodzina pyta o dziewczynę, babcia żyje już tylko po to, by doczekać wnuka...

Pierwsze określenie jakie przychodzi mi na myśl przy analizie tego zjawiska to hipokryta. Jeżeli dłużej się nad tym zastanawiam, to muszę przyznać, że strasznie współczuję takim osobom. Wydaje mi się, że są one zagubione, nie czują się dobrze "we własnej skórze", a to jest chyba najgorsze uczucie... Nie irytujmy się i nie wdawajmy w dyskusje z takim osobnikami. Przypomnijmy sobie, że znajdują się oni w najgorszym położeniu, w jakim może się znajdować człowiek - nie akceptują sami siebie (a może nawet i nienawidzą)...

Sentyment do ex...

2011-03-10T14:17:00.006+01:00

gadżet pokazuje jakie emocje
wywołuje ex ;)

Były chłopak, były kochanek - czas przeszły. Tęsknimy za nim czasem bardziej, a czasem trochę mniej. Układamy sobie życie osobno, idziemy w swoje strony, bywa, że się przyjaźnimy, etc. Czasami między gejami, których wcześniej "coś" łączyło powstaje specyficzna więź bez względu na to, czy układają sobie aktualnie życie z kimś innym. I to właśnie ta więź będzie dzisiejszym "tematem dnia".

Mam kilku ex-kochanków, do których nadal czuję słabość. Jak ich widzę uginają mi się nogi i pojawiają się przed oczami "sypialniane sceny" z przeszłości. Najgorsze jest to, że są oni najczęściej już zajęci, więc żaden romans nie przejdzie. Za to przechodzą (a może przychodzą) dziwne smsy i wiadomości na gg. Wychodzę z założenia, że będąc w związku nie musimy sobie mówić o wszystkim (o ile jesteśmy fair ze swoim partnerem). Jednocześnie uważam, iż tworząc relację opartą na zaufaniu nie powinniśmy flirtować z innymi. A zwłaszcza ze swoim byłym...

Dwaj moi ex-kochankowie regularnie raczą mnie takimi wiadomościami, pełnymi podtekstów, komplementów i wspomnień jak to było nam dobrze. Co ciekawe, mają oni chłopaków (ponad roczne związki), których jak sami mówią bardzo kochają. Żeby sprawdzić ile ta miłość jest warta zasugerowałem podczas tych "flirtów", że moglibyśmy pójść o krok dalej, ale się nie zgodzili tłumacząc to zobowiązaniem wobec partnera (się chwali!). Co ciekawsze, oni są nadal o mnie zazdrośni. Teraz jestem singlem, ale w momencie, gdy wspominam o jakimś innym chłopaku czuję, że są zazdrośni (czasami otwarcie to mówią).

Zastanawiam się, co to za dziwny typ relacji? Nie jesteśmy już razem. Czasem rozmawiamy i kiedy wyczerpią się tzw. tematy bieżące, wszystko sprowadza się do dziwnych aluzji... Widziałem tylko jedno rozwiązanie tej sytuacji. Ograniczyłem nasze kontakty! Chciałem być fair w stosunku do partnerów moich ex. Obawiam się, że mam do nich taką słabość, że mógłbym z którymś ex zrobić coś, czego oboje byśmy żałowali. Zastanawiam się jednak, co to za specyficzny typ relacji nas wiąże. W każdym bądź razie jest ona bardzo złożona. Określiłbym ją jako coś pomiędzy sentymentem, "psem ogrodnika" a zachowaniem don juanowskim.

Warto zwrócić także uwagę na destrukcyjność opisywanego zjawiska. Partner ex zapewne o niczym nie wie, osoby, które znajdują się w takiej sytuacji jak ja robią sobie niepotrzebne nadzieje, a ex? A ex, moim zdaniem podbudowuje swoje ego. Myśląc sobie, że nadal jest atrakcyjny skoro nie tylko jego partner za nim szaleje.

Orgasmatron

2011-03-09T17:07:00.002+01:00

Sleeper (1973), reż. Woody Allen

Orgasmatron - maszyna, która pojawiła się w filmie Sleeper z 1973 roku, wyreżyserowanym przez Woody’ego Allena (uwielbiam!). Fikcyjne urządzenie miało cylindryczny kształt, wchodziło się do niego, by przeżyć orgazm. Akcja filmu toczy się w 2173 roku. Opisany motyw filmowy jest preludium do rozważań na temat pojmowania seksu w tzw. „dzisiejszych czasach”. Zastanawiam się, czy coraz częściej nie podchodzimy do seksu mechanicznie, tak jak fikcyjni bohaterowie filmowi z 2173 roku.

Szybkie numerki, seks przez telefon, kamerki internetowe, portale randkowe, pornografia, gadżety z seks shopu, etc. Seks stał się skomercjalizowany i uprzedmiotowiony. Przyczynił się do tego rozwój techniki, łamanie tabu w kampaniach reklamowych „kipiących” seksem oraz szeroko pojęta kultura popularna chętnie wykorzystująca zabiegi mające podtekst seksualny.

Spotkałem się z porównaniem portali randkowych do internetowego serwisu aukcyjnego allegro. Wchodzimy, oglądamy „towar”, umawiamy się. Internet umożliwia nam szybki kontakt, natychmiastowe podejmowanie decyzji o spotkaniu (bądź nie). Oczywiście jest to duże uogólnienie, ponieważ większość z nas zawiera interesujące, trwające latami znajomości za pomocą internetu.

Brak czasu, życie w biegu powodujące zmęczenie prowadzą do tego, że nie mamy wystarczającej ilości czasu na przyjemność, jaką jest seks. Z powodu wyczerpania odmawiamy go sobie lub decydujemy się na „szybkie numerki” z partnerem pomiędzy pracą zabieraną do domu, trwającą do późnych godzin nocnych a pójściem spać (pozostało mi pięć godzin snu). Gadżety z seks shopu, popers, które mają dodać kolorytu w sypialni powodują, że staramy się sztucznie pobudzać nasze doznania.

Seks traktowany jest dzisiaj przez ludzi, jako potrzeba fizjologiczna. Dużo osób uważa, że należy rozróżniać „czysty seks” od seksu, który uprawiamy z partnerem. Skoro seks jest potrzebą, którą my – ludzie musimy zaspokajać, to może każdy z nas powinien mieć w domu cylindryczne urządzenie, które zagwarantuje nam orgazm? Single nie będą musieli szukać „okazji” na imprezach, a niezaspokojeni partnerzy nie będą musieli uciekać się do „pomocy” innych…

Gej czy nie gej?

2011-03-08T11:30:00.009+01:00

Widzisz faceta. Wydaje Ci się całkiem przystojny. Nie ma dziewczyny i wiesz (na przykład od znajomych), że jej nigdy nie miał. "Gay radar" nie działa (w końcu w "czasach unisex" nic nigdy nie wiadomo). I co z tym fantem? Nic!

Żyjemy w kraju, gdzie facet hetero posądzony o homoseksualizm w najlepszym wypadku nabawia się kompleksów lub po prostu wali w mordę! Gdyby nie istniał podział na orientację nie musielibyśmy się uciekać do odzierających z emocji portali randkowych czy anonimowych czatów. Po prostu osoba niezainteresowana naszymi zalotami dałaby nam do zrozumienia (a może nawet otwarcie powiedziała), że nie jest nami zainteresowana.

Byłem dzisiaj (wczoraj? czasami dni się zlewają) w pubie z moją starą znajomą i jej kolegą. Koleżanka sama nie była pewna, co do orientacji seksualnej towarzyszącego jej chłopaka. Okazał się on być niezwykle przystojnym i interesującym mężczyzną. No i co z tego? Zupełnie nic! W czasach, gdzie ubiór i sposób zachowania dyktują kanony unisex, nie działa tzw. gay radar. Nie wyobrażam sobie również w naszym społeczeństwie sytuacji, w której zapytałbym go otwarcie o to, czy jest gejem. Błędne koło!

Może my, geje, którzy nie zawsze otwarcie przyznajemy się do swojej orientacji powinniśmy mieć jakiś ustalony znak, dzięki któremu będziemy mogli rozpoznawać się nawzajem (bynajmniej nie chodzi mi tu o drapanie się po dłoni podczas powitania)? Może na ten okres przejściowy (tak, wierzę, że niedługo homoseksualizm będzie akceptowany), w którym panuje brak tolerancji dla gejów powinniśmy znaleźć jakąś alternatywę? W końcu nie każdy gej żyje w otwartych kręgach towarzyskich, gdzie "wszyscy o sobie wiedzą", gdzie homoseksualizm jest zjawiskiem "normalnym".

Ile razy widzimy w autobusie, pociągu czy klubie, facetów, którzy „na pierwszy rzut oka” wydają nam się interesujący? Mimo to, boimy się, hamujemy nasze emocje tylko dlatego, że wymaga tego od nas heteronormatywność, czyli założenie, że w normach i kontaktach społecznych, a także przepisach prawnych wszyscy ludzie są heteroseksualni. Czy ludzie zupełnie się zamknęli w społecznych konwenansach ograniczających „naszą działalność”? Mam nadzieję, że dożyję czasów, w których otwarte zaloty będą uważane za normalne (niekoniecznie zawsze odwzajemnione). Ajjjć…. byłoby o wiele łatwiej…. ;)

Nagie fotki

2011-03-07T12:03:00.002+01:00

Związek na odległość, chwilowa rozłąka, a może po prostu chęć dodania pikanterii relacji. Oto przyczyny! A mowa o sprośnych fotkach. Niesamowicie szybki rozwój technologii umożliwia nam przesłanie nagich zdjęć swojemu partnerowi lub kochankowi dosłownie w kilka minut. Możemy to zrobić za pomocą e-maila, portalu randkowego lub telefonu.

Nagie fotki (zwłaszcza te wysłane spontanicznie) działają na naszą wyobraźnię, dodają pazur naszemu życiu seksualnemu. Gdy nie widzimy swojego partnera przez długi okres czasu wymiana nagich zdjęć staje się specyficznym rodzajem stosunku seksualnego. Nagie zdjęcia z prywatnych kolekcji coraz częściej prezentowane są szerszej rzeszy odbiorców na portalach randkowych, czatach, etc.

Wysyłając lub publikując swoją nagą fotkę należy zadać sobie pytanie, co chcemy przez to osiągnąć. Jeżeli nas nie interesuje dalsze życie grafiki, na której znajduje się nasz wizerunek to właściwie moglibyśmy zakończyć rozważania. W momencie, gdybyśmy jednak chcieli mieć kontrolę nad naszym wizerunkiem warto pamiętać o pewnych zasadach.

Nagie zdjęcia powinniśmy wysyłać tylko zaufanym osobom, które będą w stanie zachować je wyłącznie dla siebie. Jeżeli wysyłamy zdjęcie naszemu partnerowi, czy kochankowi powinniśmy mieć na niego taki wpływ, żeby w momencie, gdy tego będziemy chcieli wykasował nasze zdjęcia z prywatnych nośników.

Często czytamy w prasie o nagich zdjęciach gwiazd „przypadkowo” wyciekających do sieci. Takie „wycieki” mają miejsce codziennie i to w dużych ilościach (tylko nikt o tym nie pisze). Zranieni faceci puszczają w sieć zdjęcia swoich byłych, zakompleksieni uczestnicy czatów wysyłają nieswoje fotki (analogiczna sytuacja na portalach randkowych). Jeżeli coś już pójdzie w sieć to nie będziemy nigdy w stanie nad tym zapanować, dlatego też od początku do końca powinniśmy mieć kontrolę nad zdjęciami (czy filmami) na których jesteśmy.

Wysyłanie nagich zdjęć (erotycznych, a czasem nawet pornograficznych) jest moim zdaniem bardzo interesującą praktyką przełamującą monotonię życia codziennego. To bardzo pozytywne zjawisko może się niestety bardzo szybko przemienić w koszmar. Pamiętajmy, by zachowywać ostrożność publikując lub wysyłając nasze zdjęcia, dzięki temu unikniemy przykrych dla nas niespodzianek.

Szantaż emocjonalny

2011-03-06T14:22:00.004+01:00

To naprawdę już koniec… Powiedziałem kiedyś te słowa do swojego chłopaka. To nie możliwe – odpowiedział. Ja Ci nie pozwolę odejść. I przez jakiś czas nie pozwolił. Brzmi nieprawdopodobnie? A jednak! Szantaż emocjonalny, który zastosował skutecznie blokował decyzję o rozstaniu.

Związek trwał niespełna rok. Byliśmy szczęśliwi. Wakacje. Przez dłuższy czas się nie widzieliśmy. Wszystko się raptownie zepsuło. Przed wakacjami podjęliśmy decyzję o wspólnym zamieszkaniu (roczna umowa najmu). Miało być pięknie…

Kiedy podjąłem decyzję o rozstaniu, nie została ona przyjęta do widomości przez drugą osobę. Stwierdziłem, że nic mnie to nie interesuje. Miałem wsparcie bliskich przyjaciół. Cierpiałem, ale wiedziałem, że to mniejsze zło, jedyne możliwe wyjście.

Smsy, „przypadkowe” spotkania na uczelni, wspólni znajomi. Najpierw było błaganie, łzy, przeprosiny. Byłem nieugięty. Później rozpoczęły się groźby. Zabiję się – usłyszałem. Nie mam po co żyć. Nie mam nikogo, przyjaciół, rodzina mnie nie rozumie. Po prostu się zabiję. Wróciłem. Miał obłęd w oczach kiedy to mówił, nie chciałem mieć go na sumieniu.

Jak już wspomniałem było wspólne mieszkanie. Okazało się, że Tomek nie jest tak wspaniałym facetem, jakim się wydawał podczas spotkań na mieście i od czasu do czasu spędzanych nocy u któregoś z nas. Przestaliśmy się dogadywać. Poza tym cały czas pamiętałem to niedoszłe rozstanie i ten szantaż. Nie układało się. To nie ma sensu. Musimy się rozstać.

Wszystko powróciło. Szantaże, awantury, płacze. Starałem się być nieugięty. Zabiję się – słyszę. Cały czas przychodzi do mnie do pokoju. Błaga. Prosi. Mimo wszystko jestem nieugięty. Na drugi dzień Tomek był bardzo spokojny. Pomyślałem, że przez noc pogodził się z zaistniałą sytuacją. Nic bardziej mylnego. Zadzwonię do rodziców Twojego przyjaciela i powiem im, że jest gejem. Tutaj jest numer telefonu do firmy, którą prowadzi jego ojciec. Znalazłem w Internecie. Dzwonię do mojego przyjaciela. Błaga żebym coś zrobił, załagodził sytuację, rodzice mogą tego nie zaakceptować. Zwłaszcza w takich okolicznościach.

Odpuszczam. Zrezygnowany. Wracam do niego. Żyjemy, ale się nie kochamy, nie uprawiamy seksu. Jedyne, co nas łączy to znajomi i wspólne obiady na mieście. Uciekam w pracę, naukę. Znajduję jak najwięcej zajęć byle tylko nie spędzać z nim czasu. Jestem opryskliwy, wredny, liczę, że w końcu sam odejdzie. Ale mu jest tak dobrze. On jest szczęśliwy. Mówi, że kocha.

Posłowie:

Historia ta przedstawia historię Tomka i Adama. Związek ich trwał tak razem trzy lata. Próbowali się wielokrotnie rozstać. Wyczerpany psychiczne do granic możliwości Adam, podjął decyzję o rozstaniu. Oprócz wyżej opisanych szantaży stosowanych przez Tomka pojawiały się groźby: zabiję cię, a później siebie, oczernię cię przed znajomymi, rodziną, etc. Wycieńczenie warunkowało obojętność. Adam nie zwracał już na nie uwagi. Postawił wszystko na jedną kartę. Chłopaki nie są już razem, a Tomek żyje. Przez kilka miesięcy jednak utrudniał życie Adamowi. Robił wszystko, by nie poznał kogoś nowego. Pisał wiadomości do osób, z którymi się spotykał, śledził go i oczerniał w towarzystwie.

Sytuacja ta pokazała mi, że ze względu na brak tolerancji społecznej dla związków homoseksualnych działania nasze mogą być ograniczane na wielu płaszczyznach. Adam nie mógł zwrócić się z poradą do rodziców (nie wiedzieli o nim). Ponadto fakt, że jest gejem potęgował nowe szantaże i groźby pod adresem jego i bliskich mu znajomych. Problem, na który zwracam uwagę dotyka wiele osób bez względu na orientację czy płeć. Sami widzimy, że doszło w tej sytuacji do złamania prawa. Ludzi młodzi boją się to zgłaszać, ponieważ nie chcą ujawniać swojej orientacji, żyjąc w strachu.

(Wpis napisany na podstawie rozmowy z moim bliskim znajomym. Imiona zostały zmienione.)

Trójkąt gejowski

2011-03-04T12:18:00.004+01:00

Odwiedzając kiedyś portal randkowy natrafiłem na ogłoszenie typu „2+1”. Krótko mówiąc dwóch mężczyzn poszukiwało trzeciego. Takie anonse przywodzą raczej na myśl sceny z gayporna (czyli seks!). Otóż nie tym razem! Dwóch gejów szukało trzeciego do związku, na stałe.

Nie chodziło im tylko o seksualne doznania. Szukali mężczyzny, który stworzy z nimi poważną relację. Szczerze mówiąc ogłoszenie to bardzo pobudziło moją wyobraźnię. Stawiałem sobie pytanie: Czy na dłuższą metę możemy być w związku, w który tworzą więcej niż dwie osoby?

Niestety ja nie potrafię odpowiedzieć na postawione pytanie. Moi znajomi geje brali udział w trójkątach, lecz nie miały one charakteru platonicznego. To samo tyczy się moich znajomych heteroseksualnych (tak! heteroseksualiści też uprawiają seks w trójkątach ;) ). Czyli na pewno mogę stwierdzić, że jest to zjawisko rzadkie. Jeden pewnik jest…

Zastanawiam się, czy rzeczywiście można podzielić swoją miłość na troje. Wydaje mi się, że w związku trzyosobowym zawsze kogoś bardziej byśmy kochali / lubili. Jednak wydaje mi się, że tutaj hipotetycznie wyobrazić sobie pewien stan idealny: A kocha bardziej B, B kocha bardziej C, a C kocha bardziej A. Idealnie się wszyscy uzupełniają! Ponadto wydaje mi się, że w życiu dwojga ludzi również miłość również nie jest taka sama. Jedna ze stron w związku może być bardziej ustępliwa, bardziej troskliwa, etc. Choć chyba miłości nie można wartościować…

Spójrzmy, zatem, na taki związek z praktycznego punktu widzenia. I tutaj znowu hipotetyczna sytuacja. A ma umysł ścisły, jest inżynierem, domową „złotą rączką”; B jest designerem, esteta, dba by dom i o to, by partnerzy dobrze wyglądali; C jest trenerem na siłowni, dba by wszyscy byli w świetnej formie, a do tego smacznie i zdrowo gotuje. Wszyscy się uzupełniają, całkiem nieźle zarabiają, dzielą rachunki za dom / mieszkanie na troje. Są samowystarczalni, wysportowani, etc. Jednym słowem: supermega!

W takim związku seks nigdy nie stanie się rutynowy, zatem nasi geje A, B, C nigdy się nie zdradzają. Jeżeli któryś z nich nie jest w formie lub nastroju to pozostała dwójka sama się sobą zajmuje. Trzyosobowy seks pozwala na podniesienie wszystkich pozycji seksualnych do sześcianu!

Oczywiście przypomnę (gdyby ktoś w międzyczasie zapomniał), że ani A, ani B oraz C nie istnieją (:(). Stworzona przeze mnie wizja istnieje tylko na tej stronie. Nie wiem, czy udało się parze z portalu randkowego znaleźć tego trzeciego i stworzyć z nim prawdziwy związek. Mimo zarysowanej wizji idealnej wydaje mi się, że nie jest to w cale takie łatwe. Trudno jest zbudować relację opartą na zaufaniu dla dwóch osób, a jeżeli w grę wchodzą trzy osoby to te trudności trzeba również (tak jak wyżej opisane pozycje) podnieść do sześcianu. Utworzenie związku trzech gejów opartego na miłości i zaufaniu wzbudziłoby we mnie duży szacunek. Mam nadzieję, że gdzieś taki typ idealny istnieje, grając na nosie wszystkim konwenansom.

Podejrzane postacie bajkowe

2011-03-03T12:00:00.005+01:00

Kilka lat temu było głośno o Bolku i Lolku oraz Tinky Winky. W chwili nostalgii za utraconym dzieciństwem postanowiłem bliżej przyjrzeć postaciom z bajek, które można by posądzić o homoseksualizm xD

W moim rankingu znalazło się 5 postaci wraz, z krótką charakterystyką:

Listę oczywiście otwiera Tinky Winky. Mimo, że jest chłopcem chętnie pokazuje się z damską torebką (zapewne od jakiegoś drogiego projektanta jak na geja przystało). Dzięki niemu i czujnej uwadze Rzeczniczki Praw Dziecka - Ewy Sowińskiej pełniącej tą funkcję za rządów PiS-LPR-S poznaliśmy nową definicję geja: osobnik noszący damską torebkę.

Na miejscu drugim - Bolek i Lolek. Przez kilkanaście lat żyliśmy w nieświadomości, że bohaterowie bajki chętnie oglądanej przez wiele pokoleń mogli być gejami. Odkrycia dokonała niemiecka gazeta gejowska "Siegessaeule". Co z Tolą? - zapytamy. Być może była przykrywką lub po prostu przyjaciółką dwóch nieboraków. W zasadzie pojawiała się ona w bajce rzadko i pełniła tam raczej rolę "paprotki".

Miejsce trzecie należy do smerfa Lalusia! O Wiosce Smerfów od lat krążą rozmaite plotki. Sodoma i Gomora! Sami faceci i jedna kobitka (biedna smerfetka). Całe stadko posądzane jest o sodomickie zachowania. Największą uwagę przykuwa zniewieściały Laluś - przesadnie dbający o wygląd gość, który bez lusterka nie rusza się z chatki. Charakteryzuje się on cechami stereotypowo postrzeganego homoseksualisty.

Na miejscy czwartym uklasował się Prosiaczek. Natura prosiaczka odkrywana jest z odcinka na odcinek (lub z każdą stroną - wersja dla czytających). Prosiaczek lubuje się w różu i nie wyobraża sobie życia bez Kubusia. Przedstawiany jest jako lekko zniewieściały quasi-chłopiec. Pikanterii dodają sentencje chętnie cytowane przez natchnionych zakochanych: - Tygrysku...! - Co Prosiaczku? - NIC - odparł Prosiaczek biorąc Tygryska za łapkę - chciałem się tylko upewnić czy jesteś... Śliska sprawa ;).

Ranking zamyka Superman! Dla jednych strażnik bezpieczeństwa dbającego o porządek publiczny, a dla innych gość w pelerynie, obcisłych spodniach i nielogicznie ubranej obcisłej bieliźnie. Bohater zadbał o wyeksponowanie swojego przyrodzenia oraz mięśni nad którymi godzinami pracuje na siłowni. Zasłużone miejsce piąte!

Jeżeli macie jeszcze jakieś pomysły to piszcie w komentach ;)

Krótko o gender

2011-03-02T08:05:00.001+01:00

W swoich wpisach często używam terminu płeć kulturowa. Chciałbym trochę rozwinąć ten wątek, żeby moje poprzednie oraz kolejne wpisy były rozumiane. Termin gender luźno kojarzony jest z organizacjami feministycznymi. Zapewne dlatego, że zajmują się nim zwykle badacze / badaczki kojarzeni / kojarzone z ideologią feministyczną.

W języku angielskim słowo „płeć” odzwierciedlają dwa słowa. Pierwszym z nich jest sex (oznaczający płeć biologiczną), natomiast drugim gender (płeć społeczno-kulturowa). Płeć biologiczna nie przysparza wielu problemów, ponieważ możemy ją określić na podstawie różnic anatomicznych człowieka. Więcej niejasności nasuwa się przy analizie płci kulturowej.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definiuje gender jako: „stworzone przez społeczeństwo role, zachowania, aktywności i atrybuty jakie dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla mężczyzn i kobiet”. Czyli płeć społeczno-kulturową tworzą społeczne oczekiwania odnoszące się do danej płci biologicznej. Prostym przykładem są uogólnienia typu: „kobiety powinny zajmować się gospodarstwem domowym, a mężczyźni ciężko pracować na utrzymanie rodziny”. Płeć kulturowa nie odnosi się do cech fizycznych, a do społecznie ukształtowanych oznak męskości i kobiecości.

W 1949 roku Simone de Beauvoir w głośnym dziele „Druga płeć” stawia tezę, że: „Nikt nie rodzi się kobietą, lecz się nią staje”. Twierdzenie to staje się początkiem rozróżniania na płeć biologiczną i kulturową. Judith Butler w 1990 roku wprowadziła pojęcie performatywności płci, które oznacza powtarzanie swego rodzaju formułek przypisanych danej płci kulturowej. W ten sposób badaczka wyjaśnia homofobiczne zachowania u mężczyzn – aby udowodnić swoją męskość potarzają oni frazesy będące pogardliwymi dla homoseksualistów. Wyobraźmy sobie mężczyznę otwarcie przyznającego się przed kolegami w pubie, że popiera homoseksualizm. Jeżeli będzie niezamężny zostanie uznany za geja, jeżeli będzie miał żonę to za utajonego geja.

Można się pokusić o stwierdzenie, że homoseksualizm też jest odmienną płcią kulturową (tak samo jak kobieta czy mężczyzna). Geje również charakteryzują się pewnego rodzaju stałymi cechami. Może podział na mężczyznę i kobietę w odniesieniu do płci kulturowej stał się niewystarczający, a może nie ma w ogóle współcześnie sensu?

Judith Lorber wyróżnia dziesięć rożnych tożsamości seksualnych: właściwą kobietę (hetero), właściwego mężczyznę, lesbijkę, geja, kobietę biseksualną, mężczyznę biseksualnego, transwestytkę (kobieta przebierająca się za mężczyznę), transwestytę, transseksualistkę (mężczyzna, który stał się kobietą) i transseksualistę. Może tak właśnie powinien wyglądać podział na płeć kulturową? A może jest on nadal niewystarczający? W końcu mamy geja pasywnego, geja aktywnego, osoby aseksualne etc. Osobiście uważam, że homoseksualizm jest taką samą płcią społeczno-kulturową jak kobieta czy mężczyzna.

Klub gejowski - perspektywa sceptyka

2011-03-01T18:34:00.003+01:00

Kluby gejowskie są miejscem, gdzie mniejszości seksualne mogą się poczuć swobodnie. Nie muszą nikogo udawać. Mogą swobodnie się bawić na parkiecie ze swoimi przyjaciółmi i / lub partnerem. Wchodząc do takiego miejsca decydujemy się na wejście do innej przestrzeni. Polska nie jest krajem tolerancyjnym, gdzie dwoje mężczyzn może swobodnie iść w centrum miasta za rękę lub szeptać sobie czułe słówka. W „klubach branżowych” wszechobecny ostracyzm społeczny w stosunku do gejów pozostaje za drzwiami klubu.

Zdarza się, że niektórzy geje nie przepadają za tęczowymi klubami. Bywa, że są z tego powodu krytykowani i nie rozumiani. Chciałbym przedstawić punkt widzenia osób, które takich miejsc nie lubią.

O zaletach klubów gejowskich napisałem we wstępie. Nie zamierzam wymieniać wad, które dostrzegają zakompleksieni ludzie, którzy w swoje argumenty budują na: zniewieściałych gejach, złamanych nadgarstkach, etc. Moim zdaniem takie argumenty są bezzasadne! W społeczeństwie znajdują się różni ludzie, których zachowania i ubioru możemy nie akceptować bez względu na płeć, czy orientację i nie jest to powód do dyskredytacji.

Klub gejowski jest pewnego rodzaju "izolatką". W niektórych miastach zdarza się, że żeby wejść do takiego miejsca trzeba zadzwonić na domofon, po czym zostajemy wpuszczani przez ochronę lub obsługę. Kojarzy się to z pewnego rodzaju izolacją od „normalnego świata”. Muszę przyznać, że taki „rytuał” jest lekko przytłaczający… Stosuje się go ze względu na bezpieczeństwo. Klub gejowski może być narażony na agresywne zachowania ze strony homofobicznie nastawionych chuliganów.

Klub gejowski jest miejscem, gdzie można otwarcie okazywać swoje uczucia! Prawda! Lecz zastanówmy się, czy rzeczywiście jest to zaleta. Wielu osobom przeszkadza publiczne okazywanie uczuć. Sam jestem zniesmaczony, kiedy w autobusie, parku, czy pubie słyszę odgłosy mlaszcząco-ssące wydawane przez całujące się pary. Fakt, że ktoś publicznie okazuje sobie uczucia może przeszkadzać wszystkim bez względu na orientację. Jest to problem globalny.

Ostatnim logicznym argumentem jest poczucie izolacji od społeczeństwa. Niektórzy geje nie czują takiej potrzeby. Dobrze się czują w klubach „otwartych”, w których co prawda nie mogą (a może nie chcą?) otwarcie okazywać swoich uczuć.

Nie traktowałbym klubów gejowskich jako miejsc sodomicznych, gdzie wszyscy „pieprzą się” po kątach. Nie traktowałbym ich również jako miejsca, gdzie wszyscy chodzą w skórach lub różowych boa z piórkami (kto był, ten wie, że tak nie jest). Zdajmy sobie jednak sprawę, że takie miejsce może przytłaczać i nie każdy gej ma ochotę na to żeby w takich klubach bywać. Nie musi to być oznaka braku szacunku dla gejowskiego środowiska.

Problem z orientacją

2011-02-28T14:17:00.000+01:00

Jednoznaczne określenie orientacji seksualnej przysparza bardzo wiele problemów wszystkim. W okresie dojrzewania młodzi ludzie mają problemy z określeniem siebie, a naukowcy mają problem z jednoznacznym określeniem płci kulturowych. Nie tylko młodzi geje stawiają sobie pytania dotyczące swojej tożsamości. Po wieku dojrzewania również występują różnego rodzaju wątpliwości.

Czy rzeczywiście w momencie, gdy określimy się homoseksualistą to zapada klamka? Nasze samookreślenie na 100% określa naszą płeć kulturową oraz orientację seksualną?

Widziałem raporty oraz artykuły, które mówią, że większość ludzi na świecie jest w jakimś stopniu biseksualna. Wydaje mi się to prawdopodobne, ale mimo wszystko uważam, że raczej w jakiś sposób się deklarujemy. Podejmujemy decyzję z kim będziemy żyć (kobieta / facet), jak będzie wyglądało nasze życie seksualne (homo-, bi-, hetero-), czy nasz związek będzie poligamiczny czy może monogamiczny...

Okazuje się jednak, że mimo tej samodeklaracji i samookreślenia zdarza nam się pokochać osobę, która nie odpowiada naszej orientacji. Czasami mam wrażenie, że byłbym w stanie być z kobietą. Poznaję dziewczyny, w których byłbym w stanie się zakochać. Z czasem jednak dochodzi do mnie, że coś takiego byłoby nie fair. Nadal czułbym pociąg seksualny do mężczyzn, dlatego też nic nowego bym nie zaczął.

Mam teorię, że każdy homoseksualista ma kobietę, którą kocha. Może jest to coś w rodzaju muzy. Miłością Freddie Mercury'ego (określał się gejem, ale czasami też bi) była Mary Austin. Gejowska (a zarazem rockowa) ikona umarła w ramionach mężczyzny, z którym żył przez ostatnie lata swojego życia, ale to do Mary Austin określał jako miłość swojego życia.

Problem płci kulturowej wydaje się bardzo skomplikowany. Chciałbym sobie wyobrazić (tak, chociaż tyle) świat, gdzie podział na płeć nie ma sensu. Człowiek jest człowiekiem i kocha drugą osobę bez względu na ustalone z góry konwenanse kulturowe. Może nasze życie wyglądałoby zupełnie inaczej?

Zaburzone jednostki miar i wag

2011-02-27T11:47:00.000+01:00

Geje stereotypowo postrzegani są jako humaniści, osoby nie mające zamiłowania do liczb, przedmiotów ścisłych etc. Oczywiście jest to totalną bzdurą, ponieważ jak już podkreślałem (i będę to robił do znudzenia) jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy i są pośród nas przedstawiciele różnych zawodów, mamy różne charaktery, upodobania etc.

Nie o tym jednak chciałem pisać. Postaram się przewrotnie udowodnić, że homoseksualiści w większości przypadków mają bardzo duże umiłowanie do cyferek (wzrost, waga, cm). Z drugiej jednak strony ów pierwiastek humanistyczny, o który jesteśmy bezczelnie przez społeczeństwo posądzani, przeważa przy interpretacji cyferek, które tak lubimy.

176 wzrostu / 65 kilogramów. Wyrok - gruby! Pierwszą umiłowaną przez gejów na portalach randkowych i czatach wartością jest wzrost łamany na wagę (kolejność przypadkowa). Przykład który podałem pokazuje, że nie zawsze prawidłowo interpretujemy te cyferki. Według wskaźnika BMI takie proporcje dają "wagę prawidłową". Okazuje się, że nie do końca. Na wielu profilach widziałem jak ludzie, którzy mają wagę prawidłową wpisują sobie "lekko puszysty" (choć działa to w obie strony - ci puszyści zazwyczaj są normalni lub umięśnieni).

Cyferkami równie ważnymi co wzrost i wiek, są te określające wiek. Postanowiłem wczoraj zrobić mały test. Wszedłem na gejowskiego czata, przybrałem nick, w którym widniał przymiotnik młody. Zainteresowaniem cieszyłem się niemałym. Pisali do mnie faceci w różnym wieku (i z różnymi intencjami). Oczywiście pierwsze pytanie dotyczyło wymiarów (i / lub wieku). Kiedy pisałem zgodnie z prawdą, że mam lat 21 (co uważam za wiek młody), niektórzy kończyli rozmowę bez słowa, inni z zawiedzeniem pisali: "myślałem, że młodszy". Otóż "młody" oznacza wśród gejów (oczywiście nie wszystkich) wiek 15-19.

Jest jeszcze jedna wartość umiłowana przez gejów, ale o niej pisać nie będę ;). Powiem tylko, że nie liczy się rozmiar a umiejętności korzystania instrumentem. To samo tyczy się innych wymiarów. Osobiście mało patrzę na wygląd poszukując partnera (co jest niezwykle rzadkie), choć musi mi się pod pewnymi względami wizualnie podobać. Rozmawiając ze swoimi starszymi znajomymi (przedział 25-30 lat) często słyszę jak to się staro nie czują i "czas umierać". Sami wpędzamy się w te kompleksy. Można nie mieć idealnego ciała, a mimo to być wspaniałym kochankiem i świetnym partnerem bez względu na wagę, wzrost czy długość penisa. Brzmi to idealistycznie, ale ja wiem, że tak jest.

Spotkanie w ciemno

2011-02-26T12:17:00.000+01:00

Geje jeszcze kilka lat temu bardzo często umawiali się na tzw. spotkania w ciemno. Dzisiaj nie są już one aż tak popularne, ale mimo wszystko się zdarzają. Spotkanie takie polega na tym, że umawiamy się z osobą poznaną na czacie (lub portalu internetowym) bez wymiany zdjęcia, a czasem nawet numeru telefonu.

Podjęcie takiego ryzyka (dosłownie i w przenośni) uwarunkowane jest zwykle obsesyjnym dbaniem o dyskrecję którejś ze stron (lub obu) chcących uczestniczyć w spotkaniu. Geje podejmujący decyzję o takim meetingu tłumaczą to tym, że boją się o swoje zdjęcia lub w wypadku numeru telefonu boją się nękania.

Być może są ludzie, którzy lubią spotykać się w ciemno i robią to by uzyskać jakiś dreszczyk, ale moje obserwacje i intuicja wskazują, że raczej chodzi o urojone (a może nie?) względy bezpieczeństwie. Rozwój techniczny umożliwia nam dzisiaj wysyłanie zdjęć na e-maila, telefon oraz umieszczanie ich na portalach. Nie mamy zatem zwykle żadnych ograniczeń technicznych.

Ogólnie spotkania takie są trochę ryzykowne. Nigdy nie wiemy, kto siedzi po drugiej stronie monitora, nie wiemy czy osoba ta będzie nam odpowiadać wizualnie. Dyskrecja, o którą tak dba osoba decydująca się na takie spotkanie może zostać zachwiana. Możemy przypadkowo spotkać kogoś znajomego na takim spotkaniu. W końcu nie wiemy z kim tak naprawdę się spotykamy. Zazwyczaj minimalizuje się takie ryzyko zadawaniem pytań typu: na jakim osiedlu mieszkasz?, gdzie pracujesz?, lecz trzeba pamiętać, że o kłamstwo nietrudno. Równie dobrze osoba którą spotkamy może być niezrównoważona psychicznie (tak, znam taki przypadek) i może mieć to przykre konsekwencje.

Ja takich spotkań nie polecam i radzę się poważnie zastanowić zanim się na nie zdecydujecie. :)

Otwarty związek

2011-02-25T18:02:00.001+01:00

Otwarty związek charakteryzuje brak zobowiązań w życiu intymnym pary. Każda ze stron (a czasami tylko jedna) może bez ograniczeń nawiązywać kontakty seksualne z osobami poza związku. O zdradzie w tym wypadku nie ma mowy, ponieważ obie strony ustaliły zasady dotyczące ich relacji. Otwarty związek może tworzyć para zarówno homo-, jak i heteroseksualna. Ja oczywiście spojrzę na to z tej pierwszej perspektywy.

Oglądając serial Queer as Folk (wersję amerykańską i brytyjską) odnosiłem wrażenie, że związek otwarty był w świecie bohaterów (ach jak patetycznie) czymś zupełnie normalnym. Wielokrotnie postaci wybaczały sobie swoje zdrady twierdząc, że facet (a do tego gej) czasami błądzi (zdradza) i to jest normalne. Osobiście się z tym nie zgadzam, choć wiem, że ludzie zdradzają się nawzajem (bez względu na orientację).

Związki otwarte coraz częściej pojawiają się w Polsce – można o nich usłyszeć od znajomych, od uczestników czatów oraz osób na profilach randkowych. Z moich obserwacji wynika, że najczęściej tylko jedna osoba nawiązuje kontakty seksualne z innymi za przyzwoleniem swojego życiowego partnera. Najczęściej wynika to z tego, że ów partner nie jest w stanie spełnić wszystkich zachcianek swojego jurnego życiowego wybranka, gdyż ten ma duże potrzeby lub szczególne wymagania (np. seks w stroju Batmana). Zdarzają się również pary, które zgodnie z definicją związku otwartego, korzystają oboje z warunków umowy.

I moim zdaniem nie ma w tym nic złego pod warunkiem, że obie strony świadomie i z pełną odpowiedzialnością zawierają ów umowę oraz są szczere z kochankiem spoza relacji miłosnej. Decydując się na taki związek należy pamiętać o dokładnym zabezpieczaniu się i mieć świadomość ryzyka zarażenia się chorobami przenoszonymi drogą płciową (na to należy uważać zawsze!). Kolejne ryzyko jest takie, że któraś ze stron może stracić głowę dla któregoś z kochanków i związek może się zakończyć (znam takich przypadków kilka).

Ja nie zgodziłbym się na życie w otwartym związku i wierzę, że można żyć z jedną osobą nie zdradzając jej. Jednak mam świadomość, że otwarte związki istnieją i nie należy patrzeć na nie jednoznacznie negatywnie.

Gej przegięty (przeklęty?)

2011-02-24T12:17:00.001+01:00

Gej przegięty - osoba, która cechuje się teatralnymi gestami, zmanierowanym głosem oraz specyficzną wrażliwością. Tak moim zdaniem można określić osobę przegiętą (niektórzy dodają do tego ubiór, ale moim zdaniem te trzy cechy wystarczą). Geje przegięci nie cieszą się ostatnio dużą popularnością na portalach randkowych (normalnego, męskiego, nieprzegiętego szukam).

Mniej więcej dokonałem pewnej charakterystyki geja przegiętego, lecz moim zdaniem nie da się opisać jednoznacznie tego typu osoby. Tak naprawdę każdy ma swoją definicję i swoją granicę tolerancji pewnych zachowań reprezentowanych przez inne osoby.

Każdy definiuje inaczej przegięcie, a najśmieszniejsze jest to, że najczęściej osoby, które krytykują to zjawisko na portalach i określają się jako "męskie" na spotkaniu okazują się właśnie reprezentantami tego typu osobowości (nie tylko moja obserwacja). Czy zatem w ogóle termin 'przegięty' cokolwiek odzwierciedla? Czy określając siebie lub kogoś tym mianem możemy jednoznacznie określić typ danego człowieka?

Strasznie denerwuje mnie krytykowanie takich osób (zwłaszcza przez homoseksualistów). Pojawiła się masa określeń o charakterze pejoratywnym dyskredytująca geja przegiętego. Moim zdaniem osoby naśmiewające się z innych podbudowują sobie tym samoocenę (swoje męstwo, zdecydowanie i konkretność). Rozumiem, że można mieć swój wymarzony typ partnera i go uparcie poszukiwać, ale można ocenić to na pierwszym spotkaniu lub po wymianie fotek. Wyzywanie "ciotek" (sic!) na swoim profilu jest moim zdaniem nienormalne.

Geje powinni być najbardziej tolerancyjną (i chyba jednak są) grupą społeczną bez względu na to czy są męscy, czy też nie. Dlatego też krytykowanie innych ze względu na styl bycia jest... (brak słów). A już zwłaszcza w momencie gdy, krytykuje się cechy, którymi autor takich inwektyw cechuje się sam.

Wymuszony coming out

2011-02-23T19:33:00.002+01:00

Geje często mają problem z odkryciem swojej orientacji seksualnej. Jak już wcześniej pisałem bywa, że nie radzą sobie z odkrywaniem swojej orientacji seksualnej w wieku dojrzewania. Zwykle trudno przyznać się jest przed samym sobą do swojej orientacji, zaakceptować ją. Jeszcze trudniej powiedzieć o tym swoim przyjaciołom (i / lub rodzinie). Najtrudniej przyznać się przed otoczeniem.

Niektórzy zdeklarowani homoseksualiści oraz środowiska walczące o równe prawa mniejszości seksualnych twierdzą, że najlepiej by było, gdybyśmy wszyscy (zwłaszcza osoby publiczne) przyznały otwarcie: Tak, jestem gejem. Nie mam nic naprzeciw, w momencie, gdy ktoś poczuje, że jest na to gotowy i ma taką potrzebę. Nigdy nie poprę i nie zgodzę się jednak na to, by osoby trzecie podejmowały tą decyzję za kogoś. Wtedy wychodzi bardziej 'out' niż 'coming'.

Zwrot 'coming out' pochodzi od angielskiego zwrotu to come out of the closet oznaczającego dosłownie 'wyjść z szafy'. Proces ten polega na samodzielnym ujawnianiu własnej orientacji seksualnej (z naciskiem na 'samodzielnym'), stanowiącej mniejszość w społeczeństwie.

Od kilku (kilkunastu lat) orientacja seksualna jest uwielbianym przez tabloidy i portale plotkarskie tematem. Sugeruje się, że gejem jest pewien piosenkarz, prezenterzy, dziennikarze, aktorzy, a nawet jeden ze znanych polityków prawego skrzydła. Czy są, czy nie są? W ogóle mnie to szczerze mówiąc nie interesuje. Spotkałem się z opiniami, że gdyby się ujawnili to homoseksualizm byłby bardziej akceptowany. Być może prawda, ale należy pamiętać, że to też są tylko ludzie. Pomimo tego, iż są osobami publicznymi mają takie samo prawo do "zarządzania" swoim coming outem.

Z dala od mass mediów (czyli w tzw. normalnym życiu) orientacja seksualna innych osób jest tematem równie ciekawym. Zdarza się, że zdeklarowani geje "coming ałtują" swoich ujawnionych kolegów. Znajomi hetero bywający w klubach gay friendly również chętnie fundują ten proces napotkanym na parkiecie znajomym. Osoby skazane na przymusowe 'wyjście z szafy' nie zawsze są na to gotowe! Szkoda, że nie wszyscy to rozumieją.

Doceniajmy osoby, które mają odwagę otwarcie przyznać się do swojej orientacji, ale szanujmy tych, którzy nie chcą (nie umieją?) tego zrobić.

Przyjaciel gej

2011-02-22T18:34:00.004+01:00

Seks w wielkim mieście

'Gej najlepszym przyjacielem kobiety' - frazem popularyzowany na forach internetowych, w czasopismach kobiecych, w serialach oraz w programach telewizyjnych. Taki wzorzec propagowany w mediach masowych wprowadził stereotyp geja, jako osoby ekscentrycznej, znającej się na modzie oraz wyzwolonej seksualnie.

Czy gej pasuje wyłącznie do drogiej torebki, modnych butów i lansjerskiej restauracji? Czy tak jest rzeczywiście? Czy do przyjaźni z gejem mają prawo wyłącznie kobiety?

Kiedy wspominałem osobom, z którymi się spotykałem, że mam przyjaciela (kolegę) geja i wyjeżdżam do niego na weekend zawsze na twarzy mojego rozmówcy pojawiał się dwuznaczny uśmiech. Często wprost pytano mnie: czy to mój fuck friend, były (a może przyszły) chłopak - niepotrzebne skreślić. Kiedy zgodnie z prawdą odpowiadałem, że jest to osoba, z którą nie łączył, nie łączy i najprawdopodobniej nie będzie łączył seks, patrzono na mnie z niedowierzaniem. Czy my - geje, sami wpadliśmy w zasadzkę stereotypów i nie wierzymy w przyjaźń gejowsko-gejowską?

Wile podejrzeń budzi także przyznanie się do przyjaźni (znajomości) z osobą homoseksualną przez "heteryka". Żona patrzy na to z podejrzeniem, a koledzy zwykle od razu wydają wyrok (domyślacie się jaki). Znam osobiście (nie z autopsji) przyjaciół "gej-hetero", których łączy wyłącznie przyjaźń (i to nie w banalnym tego słowa znaczeniu).

Odejdźmy od przeświadczenia, że gej pasuje wyłącznie do drogiej torebki, modnych bucików oraz lansjerskiego lokalu w centrum Warszawy (a najlepiej Paryża, czy Nowego Jorku). Niech przyjaźń z gejem nie będzie traktowana, jako coś egzotycznego i zarezerwowanego tylko dla kobiet (które chwalą się z dumą: Tak, mam przyjaciela geja). Jesteśmy normalnymi ludźmi, przez co jesteśmy w stanie wchodzić w relacje przyjacielskie z każdym bez względu na płeć. Wszelkie postaci grające gejów w filmach traktujmy z przymrużeniem oka, pamiętając, że geje to nie tylko designerzy mieszkający w dużych miastach, ale też Stanisław Kowalski* - listonosz z małej mieściny.

*Wszelkie podobieństwo do prawdziwej postaci przypadkowe.

Kto uważa, że Janiak jest sodomitą, halki w górę! xD

2011-02-21T18:07:00.002+01:00

Kilka miesięcy temu trafiłem na filmik, w którym dwie znane stylistki sugerują, że Oliver Janiak jest gejem. Dzisiejszy wpis nie będzie dotyczył ani Olivera Janiaka, ani Trinny i Susannah. Chciałbym na podstawie tego zabawnego (mimo wszystko filmiku) zwrócić uwagę na różnice kulturowe oraz opisywane już przeze mnie kilka razy stereotypy.

Zacznę od frazesu 'każdy przystojny i zadbany mężczyzna jest gejem'. Na temat orientacji seksualnej Janiaka media spekulują już od wielu lat (mimo tego, że ma dziecko). Jest przystojny, był (jest?) modelem, oryginalnie się ubiera... Wyrok zapadł. Gej! Tą prostą drogą dedukcji poszły również dwie stylistki, które nawiasem bardzo źle oceniły ubiór mężczyzn w Polsce. Stąd ich podejrzenie związane z nienagannym wizerunkiem Janiaka.

Dzisiaj nie tylko homoseksualiści ubierają się modnie i dbają o swój wygląd, dlatego też takie skróty myślowe są nieuzasadnione. Powinny wiedzieć o tym zwłaszcza osoby zajmujące się modą.

Wspomniana różnica kulturowa polega na tym, że w wielu krajach Europy zachodniej "żart" (spekulacja) wypowiedziana przez stylistki nie zrobiłaby na nikim wrażenia. W Polsce natomiast jest to temat tabu. Konferansjer poczuł się co najmniej niezręcznie, tłumacząc się (niesłusznie moim zdaniem), że ma żonę i dziecko. Pikanterii całej sytuacji dodały snute na przestrzeni lat tabloidowe spekulacje.

Morał z tej sytuacji taki, że nie powinniśmy ograniczyć kierowanie się stereotypami oraz poznać kulturę kraju, do którego jedziemy, żeby nikogo nie urazić. A moim zdaniem na temat CZYJEJŚ orientacji mówić się nie powinno w cale - to indywidualna sprawa każdego z nas (dla jednych wstydliwa, dla innych nie).

Flaga gejowska (LGBT)

2011-02-18T14:14:00.002+01:00

Tęczowe flagi pojawiają się głównie na paradach mniejszości seksualnych oraz przed wejściami do klubów gay-friendly oraz gejowskich. Warto poznać historię naszego międzynarodowego symbolu.

Różnorodność kolorów na fladze LGBT (angielskie Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders) wydaje się odzwierciedlać różnorodność mniejszości seksualnych. Mamy całą paletę „kolorów” – geje, lesbijki, biseksualiści, transwestyci. Każda z tych grup ma swoje podgrupy cechujące się różnymi upodobaniami seksualnymi.

Flaga zaprojektowana została w 1978 roku przez Gilberta Bakera i tego samego roku użyto ją po raz pierwszy na paradzie gejowskiej (gay pride) w San Francisco. Miała wtedy 8 kolorów, które odzwierciedlały komponenty kulturowe środowisk i oznaczały one: seks, życie, witalność, słońce, naturę, sztukę, harmonię, duchowość:

Flaga z 1978 roku

Można zauważyć, że współczesna wersja różni się od tej pierwotnej… Kiedy rok później na potrzeby kolejnej parady projektanci flagi złożyli zamówienie w fabryce w San Francisco, okazało się, że brakowało farb o kolorze turkusowym, różowym oraz indygo. Z dwóch pierwszych zrezygnowano w ogóle, natomiast indygo zastąpiono ciemnoniebieskim. Wersja sześciokolorowa rozprzestrzeniła się na cały świat, dlatego też obowiązuje do dzisiaj:

Wersja obowiązująca od 1978 do dzisiaj

Tęczowa flaga inspirowała i nadal inspiruje do produkcji różnego rodzaju gadżetów, które mi osobiście kojarzą się z tandetą i kulturą jarmarczną (współcześnie rozumianą). W zależności od tego, czy ten symbol nam się podoba i czy się z nim otwarcie identyfikujemy warto poznać jego historię.

Bi or not bi? Oto jest pytanie...

2011-02-17T20:57:00.000+01:00

Biseksualizm (w skrócie bi) to odczuwanie popędu (zarówno emocjonalnego i/lub płciowego) do osobników obu płci. Tak najkrócej można wyjaśnić to pojęcie. Uczestnicy portali randkowych coraz częściej mieniom się tym tytułem. Odnoszę wrażenie, że orientacja ta stała się "bezpiecznym" położeniem na osi płciowej (coś jak centrum w polityce).

Chciałbym się podzielić własnymi spostrzeżeniami na temat tego, co tak naprawdę może się kryć pod tą kategorią. Warto się kilka razy zastanowić zanim spotkamy się z osobą mającą w status biseksualisty. Na podstawie moich (i nie tylko moich) doświadczeń dokonałbym następującej typologii tego zjawiska:

1) Bi czyli szukający swojej drogi - osoba stojąca na rozdrożu, nie do końca świadoma swojej orientacji. Z czasem na stałe określa się jako hetero- lub homoseksualizm.

2) Bi czyli ruchacz - bezwarunkowo żąda dyskrecji umawiając się na randki (i/lub seks), ponieważ tak naprawdę ma "stałego" partnera, więc aby prawda nie wyszła na jaw określa się tym mianem.

3) Bi czyli żonaty - z reguły dotyczy to profili +40 (choć naprawdę to nie reguła); są to panowie, którzy nie mieli odwagi pogodzić się z tym, że są homo i ożenili się. Bywa, że wstępują w związek małżeński z kobietą nie będąc gejami i z czasem budzi się w nich pierwiastek homoseksualny (ale najczęściej stają przed ołtarzem świadomi tego kim są).

4) Bi czyli zlękniony - nie chce się przyznać przed samym sobą, a już tym bardziej nikim innym, że jest gejem; dodatkowo ważnym czynnikiem cechującym ten podgatunek jest bezwarunkowy wymagóg dyskrecji.

5) Bi czyli + do męskości - homoseksualista, który chce podkreślić swoją męskość.

6) Bi czyli "bi tu bi tam" - bardzo rzadkie zjawisko! Osoba, która czuje popęd do obu płci. Najczęściej jest to jednak popęd płciowy, a nie emocjonalny. Dlatego też najczęściej zależy mu wyłącznie na seksie (i dyskrecji), a w między czasie szuka dziewczyny (lub już ją ma).

Tak wygląda mniej więcej przekrój osób, które nazywają siebie "Bi". Osobiście nie przepadam za spotkaniami z tego typu osobnikami. Po pierwsze, wiąże się to zazwyczaj z (świadomym lub nieświadomym) przyczynieniem się do zdrady. Po drugie, seks z takimi osobami jest jałowy, ponieważ zwykle chcą zaspokoić tylko i wyłącznie swoje fizyczne potrzeby nie troszcząc się o partnera. Warto też wiedzieć, że niektórzy biseksualiści wyrażają chęć uprawiania seksu, ale nie lubią / nie chcą się całować (nie wiem z czego to wynika).

Oczywiście to indywidualna sprawa każdego z nas, czy zdecyduje się na kontakt z kimś takim, czy nie. Mi się zdarzało (raz było naprawdę przyjemnie), ale osobiście uważam, że osoby te są zwykle hipokrytami.

Seks analny lewatywa

2011-02-16T14:14:00.003+01:00

Seks analny – polega na bezpośrednim stymulowaniu gruczołu krokowego, odpowiedzialnego za produkcję spermy. Ten rodzaj zbliżenia jest podstawowym u par homoseksualnych i coraz bardziej popularniejszym wśród par heteroseksualnych.
Wszyscy zdajemy sobie sprawę "jak to działa", a mimo to pewne rzeczy związane z seksem analnym owiane są milczeniem. Geje, którzy nigdy nie byli w roli pasywnej (ze względu na to, że są aktywami lub dziewicami / prawiczkami) mogą nie zdawać sobie sprawy, iż aby stosunek ten był efektywny i przyjemny należy się do niego odpowiednio przygotować.

Dupa służy do srania – mawiają osoby nieprzychylne homoseksualistom. Trudno się z nimi nie zgodzić. To proste (a może prostackie) wyrażenie w sposób prosty wskazuje na pewną cechę fizjologiczną człowieka, o której musi pamiętać zarówno każdy pasyw i aktyw.

W ciągu swojego życia miałem dwa poważne związki i kilkanaście romansów. Tylko raz mój partner seksualny zapytał mnie przed stosunkiem, czy jestem na to gotowy. Muszę przyznać, że byłem bardzo mile zaskoczony (jego wiedza zapewne wynikała z tego, że studiował medycynę). Cała reszta nie pytała! I często nie rozumieli dlaczego czasami wychodziłem przed stosunkiem do toalety. Nie rozumieli również, że nie zawsze byłem gotowy na spontaniczny seks. Nie dziwi mnie ta niewiedza. Przecież większość gejów dowiaduje się o seksie z filmów pornograficznych, gdzie wszystko jest kolorowe, estetyczne i jedyną niespodzianką jaka może się zdarzyć jest nagle wylatująca fontanna spermy. Nikt nie pokazuje (bo i nikt by pewnie tego nie oglądał) kulis produkcji. Aktorzy porno pełniący rolę pasywa wykonują przed nagraniem lewatywy i biorą tabletki rozkurczowe (by ich odbyt był bardziej elastyczny).

Otóż napiszę to dużymi literami do wszystkich prawiczków (żeby wiedzieli na przyszłość) i zatwardziałych aktywów:

Przed seksem analnym WARTO zrobić LEWATYWĘ!

Oczywiście można próbować bez… W odbycie mogą, lecz nie muszą znajdować się drobne ilości sami wiecie czego (sic!). Dla osób nieświadomych lub ciekawych powiem, że lewatywę można wykonać za pomocą tzw. gruszki (o szczegółach proszę poczytać w Internecie) lub użyć prysznica z wodą pod ciśnieniem. Dodam jeszcze, że zrobienie lewatywy nie daje 100% (ale 98% na pewno) gwarancji tego, że w trakcie stosunku nie spotka nas jakaś przykra niespodzianka. Dlatego bezwzględnie powinniśmy używać prezerwatyw przy każdym analnym zbliżeniu. Są one pożyteczne nie tylko ze względu na to, że chronią nas przed wszelkiego rodzaju chorobami, ale też dają obu stronom higienę.

Jeżeli już nawet w trakcie penetracji zdarzy się, jakaś przykra niespodzianka (w postaci niekontrolowanego wydobycia się treści jelitowej) to partner będący w roli aktywnej powinien zachować zimną krew. Ze względu na szacunek do osoby, z którą to robi niech udaje, że nic się nie stało nawet jeżeli wywołało to w nim jakąś traumę. Niech zmarginalizuje to (może nawet obróci w żart). Takie sytuacje naprawdę nie należą do najprzyjemniejszych dla obu stron! Najważniejsze jednak jest to, żeby nikt nie czuł się skrępowany. Musimy mieć świadomość, że to i tak na pasywie spoczywa duża odpowiedzialność i nie zawsze mimo szczerych chęci może mieć wszystko pod kontrolą.

Mam nadzieję, że ta porada przyda się pasywom nie mającym doświadczenia i aktywom nie mającym wiedzy. I życzę wam przyjemnego, bezpiecznego seksu analnego bez żadnych niespodzianek!

Banalizacja życia

2011-02-15T16:41:00.000+01:00

W ostatnich latach wielkim "foo pa" jest publiczne mówienie i pisanie o swoich uczuciach. Co najmniej z podejrzliwością patrzymy na ludzi, którzy mówią otwarcie o swoich stanach wewnętrznych. Dokładnie tak samo reagujemy na profile na portalach randkowych (tak, ostatnio jest to moje źródło inspiracji), forach oraz portalach społecznościowych. Uwaga ta nie tyczy się do wszystkich ludzi żyjących w Polsce (nie wiem, jak to wygląda w innych kulturach).

Podchodzimy z wielkim dystansem do ludzi, którzy nam się uzewnętrzniają. Często nawet z niechęcią słuchamy o rozterkach naszych przyjaciół. Dlaczego? Przecież w minionych wiekach poeci (poetki) ogłaszali (ogłaszały) całemu światu swoje uczucia do ukochanych osób. Ich wyznania przetrwały do dzisiaj i czytamy je z własnej przyjemności lub pod przymusem (na studiach lub w szkołach). Zastanawiam się, dlaczego dzisiaj nasze rozmowy ograniczają się do banalnych rozmów o pogodzie, zakupach, informacjach z gazet (broń losie jakichś poważnych), czy zabawnych sytuacjach dnia codziennego. Na zadawane przez kogokolwiek pytanie: Co słychać? bez względu na wszystko odpowiadamy Wszystko w porządku.

Czy banalizacja życia (mi osobiście kojarząca się z amerykańskimi filmami) opanowała już na stałe kontakty międzyludzkie? Czy nawet przed najbliższą osobą musimy czuć dystans? Może miejscem na opisywanie uczuć stał się ostatnio Internet?

Osoby chcące wyrzucić z siebie wewnętrzne emocje pojawiają się na forach, blogach, portalach społecznościowych, czy randkowych. Może to właśnie sieć jest miejscem, gdzie ukrywając się pod anonimowym profilem dyskutujemy o rzeczach niebanalnych? Weźmy to pod rozwagę przeglądając z zażenowaniem tego typu profile, wpisy na forach etc. I postarajmy się zrozumieć te osoby (choć osobiście jestem sceptycznie do takich wyznań nastawiony i osobiście ich nie praktykuję). Może nie mają tyle szczęścia, żeby móc powierzyć swoje troski / radości osobie z krwi i kości.

Jaki powinien być ten jedyny?

2011-02-14T15:11:00.000+01:00

Ideał?

W związku z tym, że dzisiaj wielu ludzi na świecie obchodzi pewne święto, którego nazwy z zasady nie wymienię, postanowiłem zastanowić się jaki powinien być "ten jedyny"... Inspiracji postanowiłem poszukać jak zwykle na portalu randkowym ;).

Robiąc mały researching, sprawdziłem, czego oczekujemy my - geje od przyszłego partnera czy kochanka. Zacząłem od analizy ilościowej występujących na profilach epitetów, którymi miałby się cechować ten wymarzony.

Otóż najczęściej pojawiającymi się słowami są: normalny, nieprzegięty (sic!), na poziomie, zdecydowany, inteligentny etc. Czyli właściwie powinien być normalny, czyli zwyczajny (broń losie oryginalny), oczywiście inteligentny (ta cecha jest pożądana nawet do seksu) i zdecydowany. To tyle na temat charakteru. Jeżeli chodzi o wygląd fizyczny to ideał powinien być: przede wszystkim fajny, wysportowany, mieć kaloryfer na brzuchu i zbudowaną klatkę, czasami pojawiają się wymagania odnośnie owłosienia (jego nadmiaru lub braku), ale w gruncie rzeczy nie jest to tak istotne.

Oczywiście wszelkie preferencje są zależne od wieku osoby poszukującej, tego czy jest aktywna / pasywna oraz od celu poszukiwań.

Muszę przyznać, że przez 4 lata mojej obecności na portalach randkowych NIGDY nie natrafiłem na profil, na którym ktoś napisał, że wygląd w ogóle go nie obchodzi (choć nie wykluczam, że takowe istnieją)... Wygląd zewnętrzny pełni rolę filtra. Decyduje o tym, czy będziemy chcieli nawiązać dalszy kontakt... Tak jest i pozostaje nam jedynie biec na siłownie, znajdując jednocześnie czas na rozwijanie swojej inteligencji (bo nauka też jest ważna, jak mawiała pewna klasyczka). Następnie pozostaje się wtopić w szarą masę, by nie wyróżniać się w tłumie i być "normalnym" (cokolwiek to znaczy).

Na koniec proponuję zrobić mały test wszystkim, którzy szukają swojego wymarzonego faceta, kierując się wytycznymi dotyczącymi wyglądu. Wpiszcie na portalu randkowym wymarzone wymiary i wymagania dotyczące koloru włosów, oczu etc. Mój wynik sprowadził mnie na ziemię i wiem, że nigdy bym się z taką osobą nie umówił, ale oczywiście spełnia wyżej opisane przeze mnie wymagania xD (lokalny mistrz siłowni.. nie spotkacie mnie w gay klubach, jestem całkowicie odizolowany od tzw.srodowiska.. Konkretny, zdecydowany, pewny siebie...). Lokalny mistrz siłowni zdecydowanie mnie nie kręci i nasunął mi pewne skojarzenie (Pamiętajcie nie ma opier... się!):

TVP promuje tolerancję czy nowy serial?

2011-02-13T14:36:00.001+01:00

Z uwagi na to, że mamy dzisiaj piękny, słoneczny dzień toteż wpis będzie lekki... Trafiłem wczoraj na serwisie YouTube fragment nowego serialu Rodzinka, który pochodzi ze strony internetowej Telewizji Publicznej.

Rodzinny mecz hokejowy stał się pretekstem do rozmowy o orientacjach seksualnych. Dyskusja zaniepokoiła ojca... - tak właśnie podpisany jest interesujący mnie fragment serialu. Zastanówmy się jednak, co było pretekstem do wykorzystania takiego motywu w promocji nowej produkcji...

Zgodzimy się wszyscy, że w ostatniej dekadzie homoseksualizm w Polsce przestał być tematem tabu. Postaci homoseksualne pojawiają się w reklamach, serialach (choć nie są to jeszcze zazwyczaj istotne dla fabuły postaci). Media masowe bez wątpienia mają w dzisiejszych czasach olbrzymi wpływ na opinię publiczną i często są głównym przekaźnikiem informacji dotyczących problemów społecznych. Dostrzegalne jest to zwłaszcza w serialach - informuje się tam Polaków o spisach ludności, możliwości oddania 1% podatku na cele charytatywne, trudnościach dotykających ludzi niepełnosprawnych etc. Ostatnio coraz częściej zwraca się uwagę na to, że w Polsce istnieją homoseksualiści! I powyższe wideo jest tego najlepszym przykładem. Zastanawiam się jednak, czy intencje producentów są szczere...

Pokazany został problem, o którym huczało już parę lat temu w mediach. Mam tu na myśli to, że wg przeprowadzonych badań najgorszą obelgą wśród dzieci jest inwektyw "pedał". Na potrzeby serialu, który emitowany będzie w telewizji troszkę złagodzono "wyzwisko" używając słowa "gej" (no właśnie, czy rzeczywiście to można uznać za coś dyskredytującego?). Wspaniale, że po tylu latach ktoś raczył zwrócić uwagę na to zjawisko, szkoda tylko, że ma to moim zdaniem na celu WYŁĄCZNIE wypromowanie nowej produkcji. Zwróćmy uwagę, że serial jeszcze nie jest nadawany... Ciekawe, dlaczego TVP zdecydowało się na pokazanie między innymi tego fragmentu? Oczywiście dlatego, że wywołuje on zainteresowanie. Obejrzało go już blisko 70 tyś. internautów, skomentowało 229-u - całkiem nieźle. To, że teraz piszę o tym ja (i założę się, że nie tylko ja) świadczy o tym, że marketing całkiem skuteczny.

Cóż... jaka świadomość i jaki kraj, takie ukazywanie problemów dotyczących homoseksualizmu. Mimo zarzutów oceniam to na plus. Dobrze, że w ogóle ktoś w TVP zdecydował pochylić się nad problemem.

Miłej niedzieli ;)

Gejowska fantazja... Czy jest taka oczywista?

2011-02-13T00:28:00.004+01:00

Gejowskie portale zalewa ostatnio pewna reklama... Broadwayowski dizajn, zestawienie różu z czernią przywodzące na myśl emo-kulturę i ten slogan ("Ten film jest jak gejowska fantazja"), a zresztą zobaczcie sami:

Moja gejowska fantazja jest chyba nieco ograniczona, bo jak dla mnie to jest raczej koszmarek. Żeby było od początku jasne - nie żywię nienawiści, ani nawet niechęci do osób reprezentujących i uwielbiających broadwayowski styl... I stanowczo się sprzeciwiam dyskredytowaniu osób zniewieściałych (nie używam tego pejoratywnie), czy lubujących się w różu. Jednak reklama pojawiająca się na portalach trochę mnie zaniepokoiła i już wyjaśniam dlaczego.

Będąc ostatnio na imprezie z moimi znajomymi wywiązała się między nami pewna dyskusja. Moja koleżanka (którą mimo tego, co za chwilę napiszę bardzo szanuję) stwierdziła, że nie akceptuje homoseksualizmu i że gdyby mogła to sama pomagałaby to leczyć. Zapewne osoby, które to czytają się oburzyły... Ja nie! Każdy ma prawo do swoich poglądów, tym bardziej. Zwłaszcza, że poparła je tym, że toleruje homoseksualizm, ale go nie akceptuje. Mądre podejście - oby wszyscy ludzie na świecie mieli co najmniej takie! Ponieważ lubię ciekawe dyskusje zapytałem ją czy nie uważa, że powszechna akceptacja (a może nawet tolerancja) byłaby korzystna dla osób heteroseksualnych? Przytoczyłem jej przykład mężczyzn, którzy wiedząc, że są gejami zawierają związek małżeński pod wpływem otoczenia. Zapytałem: Dorotko, co jeśli Twój mąż w przyszłości okaże się gejem? Pytanie to, nie jest swoją drogą bezzasadne. Niech każdy sobie odpowie ilu żonatych gejów (ups, przepraszam bi) zna osobiście lub poznał na czacie, serwisie randkowym etc. Moja koleżanka nieświadoma, że taki problem istnieje z pełnym przekonaniem w głosie odrzekła: Ja na pewno na takiego nie trafię to widać!

Otóż moi drodzy - nie widać i chyba wszyscy tutaj o tym wiemy, że nie widać. Osobiście znam masę osób heteroseksualnych zachowujących się jak... no właśnie jak kto? Czy rzeczywiście możemy określić, po tym, jak mężczyzna się zachowuje jego orientację? Co mi tam pożyję chwilę w naiwności i zlekceważę stereotypy - UWAŻAM, ŻE NIE!

Ale zaraz... Zacząłem od reklamy musicalu... Czy tak wygląda wasza gejowska fantazja? I czy ta reklama nie pobudza raczej fantazji nieuświadomionych koleżanek i kolegów wierzących, że geja poznasz gołym okiem? Pytanie pozostawiam bez odpowiedzi...

P.S.: I jeszcze raz podkreślam na koniec, że do stereotypowych gejów (z ciężkim sercem używam tego frazemu) bardzo lubię!

Mój syn jest gejem

2011-02-11T22:02:00.005+01:00

Wymyślając adres bloga zastanawiałem się ile osób dziennie wpisuje w wyszukiwarkę frazę: "Czy jestem gejem?". Chyba dużo bo przy słowie jestem pojawiła się podpowiedź. Ja już dawno odpowiedziałem sobie na to pytanie. I wiem (chyba...)!

Kiedy odwiedziłem dzisiaj pewien randkowy portal napisał do mnie siedemnastoletni chłopak. Po wiadomościach typu "cześć. co słychać...", zapytałem kogo tutaj szuka. Odpisał mi, że najlepiej kogoś, kto "wybije jego rodzinę". Oczywiście nie poszukuje on na gejowskim portalu randkowym zbira, który dokona krwawego mordu na rodzinie "znęcającej się" na nastolatku, ale wyłania się z tej wiadomości pewien dość istotny problem. Oczywiście możemy to zgonić na "bunt młodzieńczy", "zły dzień", czy inne błędy systemowe nastolatka. Lecz błędy te są chyba tutaj problemem najmniejszym.

Jest gejem albo "bi" - szuka wsparcia na portalu randkowym bo i do kogo ma się zwrócić?

Kolega odpada - od razu uzna, że to "nie zdrowe" i napisze masę wiadomości do znajomych obwieszczających nowego newsa. Może koleżanka? Tutaj rzeczywiście można mieć więcej szczęścia, choć często ta w przypływie szczerości mówi to swojej "przyjaciółce", która musi to wyrzucić z siebie bo inaczej jej psychika nie zniesie ciężaru tej informacji. Jak działa to dalej? Nie muszę mówić! Wszyscy z nas byli lub są uczniami, nastolatkami i wiedzą jak działają podstawowe mechanizmy. Pozostaje nam jeszcze jedna opcja - rodzina. Rodzina to w sumie pojęcie bardzo szerokie, więc pozwolę sobie je rozbić na dwoje (czyli rodzi się więcej opcji)... Zacznijmy od rodziców. Możliwości tutaj są trzy: akceptacja, akceptacja poprzedzona płaczami, i trzecia opcja ekstremalna - wykluczenie. Jeżeli chodzi o rodzeństwo, to zazwyczaj metamorfoza braciszka jest przyjęta z entuzjazmem, ale często kończy się przy pierwszej braterskiej lub bratersko-siostrzanej kłótni szantażem.

Oczywiście powyższy opis jest przerysowany i wyolbrzymiony i oczywiście polecam zwracać się z problemami do zaufanych osób. Jednak to przerysowanie ma na celu zwrócić uwagę na fakt, że często:

Młodym ludziom zastanawiającym się nad swoją orientacją seksualną pozostaje wyszukiwarka. Tak naprawdę nawet nie wiadomo, czy rzeczywiście odkrywają swoją kulturową płeć, czy może mają chwilowe zachwianie wywołane brakiem powodzenia u kobiet, czy chęcią eksperymentowania... Czy wyszukiwarka odpowie na te pytania? Wpisując tytuł bloga pojawia się test pt. "sprawdź czy jesteś gejem?" oraz dłuuuga lista internetowych for, z których tak naprawdę nic nie wynika.

Idiotyczne może się wydawać dlaczego ja w ogóle o tym piszę... Przecież dzisiaj wszystko sprawdzamy w wyszukiwarkach. Okazuje się jednak, że problem jest dość istotny. Wielu moich znajomych wyznawało, że czując swoją "inność" mieli w wieku dojrzewania myśli samobójcze, poczucie wyobcowania oraz depresyjne nastroje. Oczywiście rzadko się zdarza, że ma z kim o tym podać i ucieka się do czatów i for (o nich też kiedyś napiszę), gdzie często spotyka niewłaściwych ludzi.

Zmierzając do końca tego wywodu apeluję do wszystkich matek, koleżanek, sióstr, braci i kolegów o wyrozumiałość. Po prostu dajcie im czas i zaakceptujcie takimi jakimi są. A chłopakom wpisującym frazę w wyszukiwarkę radzę to samo... :)

Witam!

2011-02-06T04:07:00.003+01:00

Blog ten będzie zawierał notki dotyczące problemów mniejszości seksualnych. Uważam, że brakuje stron, które zawierają opis problemów dotykających homoseksualistów. Chodzi mi zarówno o problemy społeczne, jak też te codzienne (związane z partnerem, seksem, czy zdrowiem). Mam nadzieję, że uda mi się w miarę regularnie zamieszczać posty. Z biegiem czasu postaram się trochę popracować nad szablonem.

Pozdrawiam,

Cornelio